| INFORLEX | GAZETA PRAWNA | KONFERENCJE | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Uchwała SN z dnia 18 października 2006 r. sygn. I UZP 2/06

Uchwała SN z dnia 18 października 2006 r. sygn. I UZP 2/06

W przypadku ponownego obliczenia wysokości emerytury na podstawie art. 111 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.) osobie, której podstawę wymiaru emerytury stanowi podstawa wymiaru renty z tytułu niezdolności do pracy w wysokości określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1, kwotą bazową "ostatnio przyjętą do obliczania świadczenia" w rozumieniu art. 111 ust. 2, jest kwota bazowa przyjęta do obliczenia tzw. części socjalnej emerytury (art. 53 ust. 1 pkt 1).

W związku z powyższym należy jednak zauważyć, że po dodaniu do art. 53 ustawy emerytalnej z dniem 1 lipca 2004 r. ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 121, poz. 1264) ustępów 3 i 4 (uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za zgodne z Konstytucją RP w wyroku z 24 kwietnia 2006 r., P 9/05, OTK-A 2006, nr 4, poz. 46) ustalenie wysokości kwoty bazowej przyjmowanej do obliczeń części socjalnej powinno uwzględniać treść przedmiotowych regulacji, co zależy nie tylko od faktycznych okoliczności rozpoznawanej sprawy, ale również od rozważenia – w przypadku zmiany stanu prawnego w trakcie toczącego się postępowania – określonych kwestii intertemporalnych. W tym kontekście należy więc wyraźnie zaznaczyć, że wprawdzie w rozpoznawanej sprawie Sąd Najwyższy przyjął istnienie związku pomiędzy sformułowanym pytaniem a okolicznościami faktycznymi, leżącymi u podstaw przedmiotowego sporu i uznał, że treść przedstawionego do rozstrzygnięcia zagadnienia, okoliczności te odzwierciedla, lecz zarówno z akt sprawy, jak i z historycznych części uzasadnień orzeczeń Sądów obu instancji można odnieść wrażenie, że określenie „kwoty ostatnio przyjmowanej do obliczenia świadczenia” dotyczyło raczej sytuacji, w której jego obliczenie po raz ostatni przeprowadzane było w wyniku ponownego ustalenia prawa do świadczenia wskutek wydania w dniu 17 czerwca 2003 r. przez Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach wyroku nakazującego przeliczenie świadczenia z zastosowaniem wyższych wskaźników podstawy wymiaru. Jak się wydaje, wskazuje na to w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji, uznając, że skoro organ rentowy został zobligowany do dokonania ponownego wyliczenia emerytury Albina Z. od podstawy wymiaru ustalonej z uwzględnieniem dochodów skarżącego z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu, to w myśl art. 111 ust. 2 ustawy emerytalnej nowy wskaźnik wysokości tej podstawy należy pomnożyć przez kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia. W jego ocenie nowa kwota bazowa winna być zatem przyjęta nie tylko do obliczenia części socjalnej świadczenia, ale także do ustalenia podstawy wymiaru. Jednocześnie trzeba zauważyć, że ubezpieczony domagał się, jakkolwiek trochę nieporadnie, ustalenia prawa do emerytury na nowo, co mogłoby z kolei sugerować konieczność rozważania powyższego zagadnienia w świetle art. 21 ust. 1 pkt. 2 ustawy emerytalnej. W takim przypadku zastosowanie znajdowałoby dotychczasowe orzecznictwo Sądu Najwyższego, w którym problematyka przyjmowania do obliczeń określonej wysokości kwoty bazowej została dokładnie wyjaśniona (por. uchwała SN z 15 czerwca 2005 r., II UZP 3/05, OSNP 2005, nr 24, poz. 394; postanowienie z 13 czerwca 2006 r., II UZP 6/06, Lex nr 189258; wyrok z 3 sierpnia 2006 r., II UK 244/05, niepubl., uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2006 r., II UZP 9/06; Monitor Prawa Pracy 2006, nr 10, poz. 555). Wymagałoby to jednak poczynienia dodatkowych ustaleń faktycznych dotyczących prawnej kwalifikacji sporu, na podstawie których można byłoby przyjąć, że wniosek z 25 sierpnia 2003 r. o ponowne ustalenie prawa do świadczenia został albo wszczęty w trybie art. 111 ustawy emerytalnej (nie stanowił więc – w zakresie, w jakim nie zostały poczynione ustalenia wydanymi wcześniej prawomocnymi wyrokami – kontynuacji postępowania wszczętego odwołaniem z 9 kwietnia 2001 r., w wyniku którego Sąd nakazał organowi rentowemu przeliczenia emerytalnego świadczenia w oparciu o powyższy przepis przy zastosowaniu określonego wskaźnika wysokości podstawy wymiaru) albo na podstawie art. 114 ustawy emerytalnej, co zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 15 lutego 2006 r. (II UZP 16/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 244) uprawniałoby ubezpieczonego, który we wniosku o emeryturę nie zgłosił żądania ustalenia podstawy wymiaru na nowo, a uczynił to dopiero po uprawomocnieniu się decyzji ustalającej prawo do świadczenia emerytalnego, do obliczenia emerytury „na nowo”, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt. 2 ustawy emerytalnej. Warto zauważyć, że tak też żądanie ubezpieczonego zostało zakwalifikowane przez pełnomocniczkę organu rentowego.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy przyjął, jak w uchwale.

Czytaj także

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Odpowiedzialność członków zarządu spółek kapitałowych79.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

REWOLUCJA W DOKUMENTACJI PRACOWNICZEJ 2019

reklama

Ostatnio na forum

PPK

Eksperci portalu infor.pl

Mateusz Latkowski

Doradca podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »