Kadry, HR - Praca i Płace - Zasiłki - INFOR.PL

Wynagrodzenie chorobowe

Za okres niezdolności od pracy z powodu choroby trwającej do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego pracownikom przysługuje wynagrodzenie za czas choroby przewidziane w kodeksie pracy. Prawo do tego wynagrodzenia jest uprawnieniem wynikającym ze stosunku pracy, a nie z obowiązku ubezpieczenia społecznego. Jest ono finansowane ze środków pracodawcy.

Do wynagrodzenia za czas choroby należy stosować przedstawioną niżej zasadę wyczekiwania na zasiłek oraz wyjątki od niej. Oznacza to, że prawo do wynagrodzenia za czas choroby ma pracownik po upływie 30 dni pozostawania w stosunku pracy, chyba że należy do grupy osób, którym świadczenie to przysługuje od pierwszego dnia zatrudnienia.

Sumowanie dni choroby

Okres 33 dni niezdolności do pracy, za który przysługuje wynagrodzenie za czas choroby, ustala się, sumując poszczególne okresy niezdolności do pracy w roku kalendarzowym, nawet jeśli między nimi występują przerwy i jeśli pracownik w danym roku kalendarzowym był zatrudniony u więcej niż jednego pracodawcy.

W przypadku zmiany pracodawcy w ciągu roku kalendarzowego istotne jest podanie w świadectwie pracy liczby dni, za które wypłacono wynagrodzenie za czas choroby. Wyjaśnić trzeba, że pracodawca w świadectwie pracy nie podaje liczby dni, za które wypłacono zasiłek chorobowy.

Wysokość wynagrodzenia

Wynagrodzenie za czas choroby wypłaca się za każdy dzień niezdolności do pracy, nie wyłączając dni wolnych od pracy. Jego wysokość nie jest uzależniona od stażu pracy pracownika.

Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną pracownik ma prawo do 80 proc. wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu.

Natomiast prawo do 100-proc. wynagrodzenia ma pracownik, gdy niezdolność do pracy powstała wskutek:
• wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby przypadającej w czasie ciąży,
• poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów.

Z powyższego wynika, że pracodawca ma możliwość przyznania swoim pracownikom prawa do wynagrodzenia za czas choroby wyższego niż 80 proc., może to więc być nawet wynagrodzenie wynoszące 100 proc. podstawy wymiaru. Wynagrodzenie w wysokości 80 proc. jest minimalne.

Gdy niezdolność do pracy powstała wskutek wypadku w drodze do pracy lub z pracy albo choroby przypadającej w czasie ciąży, a pracownik jest zatrudniony w więcej niż jednym zakładzie pracy, to w każdym zakładzie oddzielnie będzie mu przysługiwało wynagrodzenie w wysokości 100 proc.

Wynagrodzenie za czas choroby oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego (przestawimy je niżej). Wynagrodzenie to nie przysługuje w przypadkach, w których pracownik nie ma prawa do zasiłku chorobowego.

PRZYKŁAD
UPRAWNIENI DO WYNAGRODZENIA ZA CZAS CHOROBY

Adam P. pracuje na podstawie umowy zlecenia od marca 2007 r. i został objęty dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. 10 października 2007 r. zachorował. Z uwagi że opłacał składkę na ubezpieczenie chorobowe przez wymagany od osób ubezpieczonych dobrowolnie okres 180 dni, otrzyma zasiłek chorobowy. Adam P. nie ma jednak prawa do wynagrodzenia za czas choroby przewidzianego w kodeksie pracy. Do takiego wynagrodzenia przez 33 dni niezdolności do pracy z powodu choroby w roku kalendarzowym mają prawo tylko pracownicy, osoby wykonujące pracę nakładczą i osoby odbywające służbę zastępczą.

PRZYKŁAD
DODATKOWE ZATRUDNIENIE PRACOWNIKA

Jan K. jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę od dwóch lat. W okresie od 4 do 17 czerwca 2007 r. (14 dni) był niezdolny do pracy z powodu choroby i za ten okres otrzymał wynagrodzenie z art. 92 kodeksu pracy. Jan K. chorował jeszcze w okresie od 9 do 21 lipca 2007 r. (13 dni) i za ten okres pracodawca też wypłacił mu wynagrodzenie za czas choroby. Od 1 sierpnia Jan K. podjął dodatkowe zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy u innego pracodawcy. W okresie od 3 do 17 września 2007 r. (15 dni) był niezdolny do pracy z powodu choroby. W analizowanej sytuacji u obu pracodawców będzie on miał prawo do wynagrodzenia za czas choroby za sześć dni (do okresu 33 dni niezdolności do pracy, w którym pracownik ma prawo do wynagrodzenia, wliczone zostają również okresy wypłaty tego wynagrodzenia przed podjęciem dodatkowego zatrudnienia). Od 9 września - od 34 dnia niezdolności do pracy w roku kalendarzowym Jan K. nabędzie prawo do zasiłku chorobowego u obu pracodawców.