Kadry, HR - Praca i Płace - Zasiłki - INFOR.PL

Kwestię wypłaty świadczeń urlopowych reguluje ustawa o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Ustawa wskazuje, jakie podmioty, komu i w jakiej wysokości mają obowiązek wypłacać świadczenia urlopowe.

Pracodawcy zatrudniający według stanu na 1 stycznia danego roku mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, mogą tworzyć fundusz socjalny do wysokości i na zasadach określonych w powołanej ustawie lub mogą wypłacać świadczenie urlopowe.

Zatem problem świadczeń w ogóle nie dotyczy pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników (w przeliczeniu na pełne etaty).

Pracodawca wypłacający świadczenia urlopowe ma obowiązek wypłacać je raz w roku każdemu pracownikowi korzystającemu w danym roku kalendarzowym z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Wypłaty świadczenia urlopowego nie wolno uzależniać ani od długości trwania zatrudnienia, ani od zajmowanego stanowiska pracy czy innych (niż wymagane) warunków. Nie ma tu również znaczenia sytuacja życiowa, materialna pracownika, tak jak to jest w przypadku świadczeń finansowanych ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Ostateczny termin na wypłacenie świadczenia to ostatni dzień poprzedzający rozpoczęcie urlopu wypoczynkowego.

Wysokość świadczenia urlopowego nie może przekroczyć wysokości odpisu podstawowego, określonego w ustawie o zfśs - odpowiedniego do rodzaju zatrudnienia pracownika. Kwota odpisu jest bowiem uzależniona od warunków pracy - normalnych oraz szczególnie uciążliwych. Odpisu dokonuje się również na pracowników młodocianych.

Przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2007 r. pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe wyniosło 2275,37 zł, a w drugim półroczu 2007 r. - 2417,63 zł. Wynagrodzenie z drugiego półrocza 2007 r. jest wyższe, zatem stanowi ono podstawę do naliczania odpisu podstawowego na jednego pracownika w 2008 r.

Ustawodawca wyznaczył tylko górną granicę świadczenia, a tym samym nie nakazuje wypłacać go bezwzględnie w wysokości odpisu. Dlatego świadczenia urlopowe można wypłacać w niższej wysokości niż wynosi podstawowy odpis na pracownika.

KORZYŚCI

Pracodawca ma prawo określić wysokość wypłacanych świadczeń urlopowych na poziomie niższym niż równowartość odpisu podstawowego.

Inne rozwiązanie polega na całkowitym zwolnieniu się firmy z obowiązku wypłaty świadczeń urlopowych. Ustawa przewiduje dla takiej czynności obowiązek zachowania odpowiedniej procedury. I tak, pracodawcy nieobjęci układem zbiorowym pracy oraz niezobowiązani do wydania regulaminu wynagradzania informacje w sprawie niewypłacania świadczenia urlopowego (i nietworzenia zfśs) muszą przekazać pracownikom w pierwszym miesiącu danego roku kalendarzowego, w sposób przyjęty u danego pracodawcy. Zatem pracodawcy, którzy nie chcą w tym roku wypłacać świadczeń urlopowych, powinni byli do końca stycznia 2008 r. oznajmić swoim podwładnym, że w tym roku nie otrzymają świadczeń urlopowych. Niedotrzymanie przez pracodawcę tego terminu zobowiązuje go do wypłaty świadczeń urlopowych. U pozostałych pracodawców, zatrudniających co najmniej 20 pracowników, informacja o niewypłacaniu świadczeń urlopowych powinna się znaleźć albo w układzie zbiorowym pracy, albo w regulaminie wynagradzania w zależności od tego, który z przepisów płacowych obowiązuje.

Postanowienia regulaminu wynagradzania w sprawie niewypłacania świadczenia urlopowego wymagają uzgodnienia ze związkami zawodowymi. Jeżeli u pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa, postanowienie należy skonsultować z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów.

Wysokość świadczenia dla niepełnoetatowca trzeba ustalać proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy pracownika. Przykładowo, osoba zatrudniona na 1/4 etatu ma prawo do świadczenia w wysokości 226,65 zł (1/4 z 906,61 zł), a osoba wykonująca pracę w warunkach szczególnie uciążliwych na 3/4 etatu - 906,62 zł (3/4 z 1208,82 zł).