O ile konieczność stosowania Kodeksu cywilnego w sprawach z zakresu prawa pracy w ogóle nieuregulowanych jego przepisami (np. wykładnia oświadczeń woli) jest oczywista, o tyle w sprawach poddanych regulacji prawa pracy pojawia się pytanie, czy chodzi o regulację wyczerpującą i czy dopuszczalne jest uzupełniające stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego. Przepis art. 300 k.p. sytuacji takiej wyraźnie nie wyklucza. Istnieje zatem możliwość przyjęcia, że dopuszczalne jest uzupełniające stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego do spraw pracowniczych w zakresie nie w pełni unormowanym przepisami prawa pracy.

Odpowiednie stosowanie przepisu Kodeksu cywilnego polega z reguły na jego częściowej zmianie, uwzględniającej charakter stosunku pracy oraz regulacje prawa pracy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego można znaleźć liczne przykłady dopuszczalnego stosowania przepisów Kodeksu cywilnego do stosunków pracy.

Wykładnia oświadczeń woli i liczenie terminów

Bogate jest orzecznictwo odnoszące się do wykładni oświadczeń woli (art. 65 k.c.) i odpowiedniego stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu cywilnego do spraw pracowniczych. W wyroku z 6 stycznia 1995 r. (I PRN 117/94) Sąd Najwyższy zauważył m.in., że przepis art. 65 § 2 k.c. ma zastosowanie także wobec umownych źródeł prawa pracy. Jeśli więc treść danej umowy nie jest jednoznaczna, to sąd powinien przeprowadzić dowód z przesłuchania jej stron w celu wyjaśnienia ich zamiaru. Przewidziane w art. 65 k.c. w zw. z art. 300 k.p. reguły wykładni oświadczeń woli stron mają odpowiednie zastosowanie do umów o pracę. W razie wątpliwości decydujący jest zgodny zamiar stron i cel umowy o pracę także wtedy, gdy dosłowne jej brzmienie byłoby korzystniejsze dla pracownika (wyrok SN z 4 marca 1999 r., I PKN 616/98).

Na podstawie art. 390 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., jeżeli strona zobowiązana do zawarcia przyrzeczonej umowy o pracę (pracodawca) uchyla się od jej zawarcia, druga strona (pracownik) może żądać naprawienia szkody polegającej na utracie wynagrodzenia uzyskiwanego ze stosunku pracy, który został przez nią rozwiązany dlatego, że liczyła na zawarcie umowy przyrzeczonej, a nie szkody polegającej na utracie wynagrodzenia, które miała otrzymywać według ustaleń umowy przyrzeczonej (wyrok SN z 6 stycznia 2009 r., I PK 117/08).

O liczeniu terminów w prawie pracy przesądza art. 300 k.p. stanowiący o odpowiednim stosowaniu przepisów Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z Kodeksem pracy. Stosunek pracy kończy się ostatniego dnia miesiąca, a nie pierwszego dnia kolejnego miesiąca (wyrok SN z 17 listopada 2004 r., II PK 64/04).