Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli m.in. nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przepracował łącznie przez okres co najmniej 365 dni. Katalog przesłanek, które musi spełnić osoba ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych, ma charakter zamknięty.

Czy dni wolnych na poszukiwanie pracy można udzielić pracownikowi po wręczeniu wypowiedzenia >>

Powyższe warunki muszą spełnić również osoby, które były zatrudnione za granicą. Podejmowanie pracy za granicą u pracodawców zagranicznych odbywa się w trybie i na zasadach obowiązujących w państwie zatrudnienia. W zakresie uprawnień pracowniczych do okresów pracy są zaliczane udokumentowane okresy zatrudnienia przebyte za granicą u pracodawcy zagranicznego.

Przykład

Pracownik X pracował w Niemczech przez 5 miesięcy. Po zakończeniu tej pracy nie mógł znaleźć innej i liczy na to, że po powrocie do Polski otrzyma zasiłek dla bezrobotnych. Jednak pracownik X nie otrzyma zasiłku w Polsce, gdyż nie spełnia kryteriów dotyczących przyznania zasiłku w Polsce, m.in. zatrudnienia przez co najmniej 365 dni.

Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego

Ochronie interesów osób przemieszczających się w celu podejmowania zatrudnienia i tych posiadających okresy zatrudnienia przebyte na terytorium różnych państw służą przepisy rozporządzenia 883/2004, a w stosunkach z innymi państwami – ratyfikowane umowy dwustronne.

Zasadą jest, że w danym momencie dana osoba podlega ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego, nawet jeśli była zatrudniona w kilku państwach członkowskich. W przypadku pracy w jednym państwie członkowskim osoba taka podlega ustawodawstwu tego państwa członkowskiego. Nabycie, zachowanie, odzyskanie lub kontynuacja prawa do świadczeń przysługujących w Polsce jest uzależniona od spełnienia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek. Dodatkowo, w niezbędnym zakresie brane są pod uwagę okresy ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek zaliczane na podstawie ustawodawstwa innego państwa członkowskiego, tak jak gdyby były one zaliczane na podstawie polskich przepisów. Innymi słowy – zgodnie z zasadami koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego – okres pracy w krajach UE liczony jest dokładnie tak samo jak okres pracy w Polsce. Jeśli zaś wymagany okres zatrudnienia w Polsce nie jest wystarczający do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, a dana osoba była zatrudniona (ubezpieczona lub pracowała na własny rachunek) w innym państwie członkowskim, to taka praca jest doliczana do krajowego stażu pracy.