Praca w pewnych obszarach gospodarki ze swej istoty ma charakter sezonowy, co ściśle łączy się z zatrudnianiem pracowników sezonowych. Przepisy prawa pracy nie zawierają definicji ani pracy sezonowej, ani pracownika sezonowego. Przy określaniu tych pojęć niezbędne będzie posługiwanie się ich znaczeniami występującymi w języku ogólnym. Zasadne przy ich interpretacji będzie również sięgnięcie do orzecznictwa Sądu Najwyższego wskazującego na związek pracy sezonowej z porą roku, w szczególności z panującymi warunkami atmosferycznymi (wyrok SN z 3 kwietnia 1986 r., III URN 20/86).

Świadczenie pracy sezonowej może odbywać się na podstawie tego samego rodzaju umów co wykonywanie pracy stałej. Mogą to więc być umowy pracownicze i umowy cywilnoprawne. Wybór którejkolwiek z nich zależy od uzgodnień dokonanych między stronami. Zawierając jednak umowę cywilnoprawną, pracodawca musi wziąć pod uwagę to, aby nie zawierała ona cech charakterystycznych dla stosunku pracy, w szczególności podległości pracownika względem pracodawcy (praca pod kierownictwem) co do miejsca, czasu, rodzaju i sposobu świadczenia pracy.

Umowy o charakterze pracowniczym

Pracodawca, decydując się na wykonywanie przez pracownika pracy na podstawie umowy o pracę, ponosi większe koszty z tego tytułu, niż gdyby wybrał jedną z wielu umów cywilnoprawnych. W takim przypadku do obowiązków pracodawcy będzie należało m.in. skierowanie pracownika sezonowego na wstępne badania lekarskie i szkolenie bhp, udzielenie przysługującego mu urlopu wypoczynkowego czy zagwarantowanie minimalnego wynagrodzenia za pracę.

WAŻNE!

Zatrudnienie pracownika sezonowego na podstawie umowy o charakterze pracowniczym nakłada na pracodawcę dodatkowe obowiązki socjalne, które nie występują przy umowach cywilnoprawnych.

Nadużywanie umów o pracę na czas określony wobec pracowników w starszym wieku >>

Pracodawcę może łączyć z pracownikiem sezonowym np. umowa na czas określony. Dla pracodawcy korzystniejsze są krótkie umowy, np. 2-tygodniowe lub miesięczne, które mają tę przewagę nad dłuższymi, że rozwiążą się po upływie okresu, na jaki zostały zawarte bez dodatkowych wymogów. Natomiast umowy zawarte na dłuższe okresy można wypowiedzieć tylko wtedy, gdy umowa została zawarta na okres dłuższy niż 6 miesięcy, a strony przewidziały w niej możliwość wcześniejszego jej wypowiedzenia (art. 33 k.p.).