Za wypadek w drodze do pracy lub z pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, które nastąpiło w drodze do lub z miejsca wykonywania zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, jeżeli droga ta była najkrótsza i nie została przerwana. Jeśli droga została przerwana, uważa się, że wypadek nastąpił w drodze do pracy lub z pracy tylko wtedy, gdy:

• przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby (np. w stołówce na obiad lub w sklepie spożywczym po codzienne zakupy), a także
• droga nie była drogą najkrótszą, ale była dla ubezpieczonego najdogodniejsza ze względów komunikacyjnych (art. 57b ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS).

PRZYKŁAD

Pracownica codziennie po pracy odbiera z przedszkola 4-letniego syna. Przedszkole jest położone w przeciwnym kierunku do miejsca zamieszkania pracownicy. Podczas wychodzenia z przedszkola pracownica potknęła się o płytkę chodnikową, straciła równowagę i upadła doznając urazu łokcia. Pracodawca sporządził kartę wypadku uznając to zdarzenie za wypadek w drodze z pracy do domu. W tym przypadku nie można uznać, że droga została przerwana. Nie ma znaczenia, że pracownica odbywała drogę w kierunku przeciwnym do miejsca zamieszkania. Była to przerwa uzasadniona życiowo w celu odebrania dziecka z przedszkola.

Za drogę do pracy lub z pracy uważa się również drogę do miejsca lub z miejsca:

• innego zatrudnienia lub innej działalności, stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego,
• zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych,
• zwykłego spożywania posiłków,
• odbywania nauki lub studiów.

Jeżeli pracownik został skierowany do odbycia nauki lub studiów i ulegnie wypadkowi w drodze do miejsca lub z miejsca odbywania nauki/studiów, również to zdarzenie zostanie uznane za wypadek w drodze do/z pracy.

Obowiązki pracodawcy w razie wypadku przy pracy >>

Tryb postępowania w razie wypadku

Pracownik, który ulegnie wypadkowi w drodze do pracy lub z pracy, powinien niezwłocznie zawiadomić o tym swego pracodawcę, który ma obowiązek ustalić okoliczności wypadku. Pracodawca uznaje zdarzenie za wypadek w drodze do pracy lub z pracy na podstawie:

• oświadczenia poszkodowanego, członka jego rodziny lub świadków co do czasu, miejsca i okoliczności zdarzenia,
• informacji i dowodów pochodzących od podmiotów badających okoliczności i przyczyny zdarzenia lub udzielających poszkodowanemu pierwszej pomocy (Policja, Straż Pożarna, Pogotowie Ratunkowe itp.),
• ustaleń sporządzającego kartę wypadku (§ 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad oraz trybu uznawania zdarzenia za wypadek w drodze do pracy lub z pracy...).

Okoliczności wypadku w drodze do lub z pracy należy spisać w karcie wypadku. Kartę tę pracodawca sporządza po ustaleniu okoliczności i przyczyn wypadku, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od uzyskania zawiadomienia o wypadku. Pracodawca sporządza ją w dwóch egzemplarzach – jeden otrzymuje poszkodowany (lub członek jego rodziny), a drugi jest przechowywany w dokumentacji powypadkowej. Jeżeli pracodawca nie uzna zdarzenia za wypadek w drodze do pracy lub z pracy, musi uzasadnić tę decyzję w karcie wypadku.

PRZYKŁAD

Po zakończonej pracy 7 maja br. o godzinie 17.00 pracownik spotkał znajomego, z którym udał się do kawiarni, gdzie spędzili 2 godziny. Gdy pracownik wychodził z kawiarni ok. godziny 19.00 potknął się na schodach. W wyniku upadku doznał urazu ręki. Po zdarzeniu zgłosił się do szpitala, gdzie został przyjęty na oddział chirurgii. Po wyjściu ze szpitala pracownik wystąpił do pracodawcy z wnioskiem o sporządzenie karty wypadku. Na podstawie oświadczenia pracownika oraz świadka wypadku, którym był kolega pracownika, pracodawca nie uznał zdarzenia za wypadek w drodze z pracy, uzasadniając fakt tym, że upadek nastąpił podczas przerwy w drodze do domu, która nie była uzasadniona życiowo (spotkanie towarzyskie w kawiarni).