Zwolnienie nie dla nieobecnych

Podstawowym celem udzielania pracownikom urlopów okolicznościowych jest umożliwienie im uczestnictwa w ważnych uroczystościach rodzinnych oraz załatwienia formalności, które wiążą się z tymi zdarzeniami. Z tego też powodu zwolnienie z pracy z tego tytułu nie musi następować w dniu występowania tych zdarzeń, lecz także przed tymi zdarzeniami lub bezpośrednio po ich wystąpieniu. W każdym jednak przypadku udzielania pracownikom urlopów okolicznościowych powinna być zachowana rozsądna więź czasowa między zwolnieniem od pracy a zdarzeniem, z którego tytułu udzielono tego zwolnienia. W przeciwnym wypadku udzielanie pracownikom urlopów okolicznościowych byłoby sprzeczne z celem i istotą tego rodzaju zwolnienia od pracy.

Przykład

Pracownik pół roku po śmierci swojego ojca wniósł o udzielenie mu z tego tytułu urlopu okolicznościowego. Pracodawca nie ma obowiązku w takiej sytuacji udzielić mu 2 dni zwolnienia od pracy.

Zwolnienie od pracy pracownika na czas obejmujący jego udział w ważnych uroczystościach rodzinnych czy też uporządkowanie spraw formalnych związanych z tymi uroczystościami nie jest rodzajem urlopu wypoczynkowego. W związku z tym nie stosujemy do tego rodzaju zwolnień od pracy przepisów Kodeksu pracy odnoszących się do urlopów wypoczynkowych. Oznacza to m.in., że za niewykorzystane dni zwolnienia w przypadku rozwiązania czy wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi nie przysługuje ekwiwalent pieniężny. Niewykorzystanego zaś urlopu okolicznościowego z powodu przebywania w tym okresie na zwolnieniu lekarskim czy też korzystania z urlopu wypoczynkowego pracodawca nie będzie zobowiązany udzielić pracownikowi w terminie późniejszym, ponieważ we wskazanych okresach pracownik nie pracuje, a w § 15 ww. rozporządzenia chodzi wyłącznie o zwolnienie od pracy.

Podstawa prawna:

• art. 298² Kodeksu pracy,

• rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (DzU nr 60, poz. 281 ze zm.),

• wyrok Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2000 r. (I PKN 150/00, OSNP 2002/15/357).