| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poprzednie tematy > Prawo do urlopu macierzyńskiego w szczególnych okolicznościach

Prawo do urlopu macierzyńskiego w szczególnych okolicznościach

Urodzenie martwego dziecka upoważnia do urlopu macierzyńskiego w wymiarze 8 tygodni. Natomiast w przypadku poronienia taki urlop nie przysługuje, a pracownica ma prawo jedynie do zwolnienia na czas niezdolności do pracy.

Ustawa wymaga zgłoszenia urodzenia dziecka w urzędzie stanu cywilnego w ciągu 14 dni od dnia narodzin. Jeżeli dziecko urodziło się martwe, zgłoszenie takiego zdarzenia powinno nastąpić w ciągu 3 dni. W wyniku zgłoszenia jest wystawiany akt urodzenia, przy czym dla dziecka, które urodziło się martwe, sporządza się akt urodzenia z adnotacją w rubryce „Uwagi”, że dziecko urodziło się martwe. W takim przypadku nie sporządza się aktu zgonu.

Akt urodzenia sporządza się na podstawie pisemnego zgłoszenia urodzenia dziecka wystawionego przez lekarza, położną lub zakład opieki zdrowotnej (art. 40 ust. 1 ustawy). Wpisywana w tym zaświadczeniu informacja o okresie trwania ciąży nie wpływa na sposób wypełnienia aktu urodzenia. Niezależnie od rzeczywistego czasu trwania ciąży umieszczana w akcie urodzenia adnotacja zawsze informuje o urodzeniu martwego dziecka. Dzieje się tak dlatego, że ustawa nie odzwierciedla podziału na poronienia i urodzenia martwe, dokonanego na potrzeby prowadzenia dokumentacji medycznej.

Praca na urlopie macierzyńskim i wychowawczym >>

Na pytanie, czy akt urodzenia z adnotacją o martwym urodzeniu wystawiony we wczesnej fazie ciąży (co jest de facto poronieniem) może być podstawą do żądania udzielenia urlopu macierzyńskiego, odpowiedź nie jest jednoznaczna. W tej materii zdania są podzielone. Jedni twierdzą, że zamieszczona w akcie urodzenia adnotacja jest wystarczającą przesłanką do przyznania pracownicy urlopu macierzyńskiego. Inni, że rozstrzygające znaczenie w tej kwestii mają przesłanki medyczne, a zatem dla pracodawcy wiążące są przepisy rozporządzenia. Wydaje się, że wątpliwości może ostatecznie rozwiać tylko interwencja ustawodawcy.

Podstawa prawna:

  • art. 92 § 1 pkt 2, art. 180, 1801, 1821 Kodeksu pracy,
  • art. 40 ustawy z 29 września 1986 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego (DzU z 2004 r. nr 161, poz. 1688 ze zm.),
  • załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (DzU nr 252, poz. 1697).
reklama

Autor:

radca prawny

Źródło:

INFOR

Narzędzia kadrowego

POLECANE

UMOWY ZLECENIA 2017

reklama

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

HILLS LTS

HILLS Legal & Tax Solutions S.A.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »