Jak prawidłowo sformułować umowę pożyczki mieszkaniowej z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych zawieraną z pracownikiem
Umowa pożyczki mieszkaniowej precyzuje
postanowienia regulaminu zfśs dotyczące udzielania pożyczek ze
środków funduszu. Od treści sporządzonej umowy w dużej
mierze zależą późniejsze prawa stron umowy.
Nie zawsze pracownik i pracodawca muszą zawrzeć umowę pożyczki na
piśmie. Jeżeli wartość pożyczonej kwoty jest niższa od 500 zł,
umowę pożyczki można zawrzeć ustnie.
Warunki spłaty
Newralgicznym punktem umowy pożyczki z zfśs jest ustalenie sposobu
jej spłaty. Od zapisów tej części umowy może być uzależnione
to, czy dochodzenie spłaty będzie bardziej czy mniej
skomplikowane.
Zapis określający jako sposób spłaty dokonywanie potrąceń z
wynagrodzenia pracownika jest korzystny zarówno dla zakładu
pracy, jak i pracownika. Z jednej strony zapewnia pracodawcy
samodzielne dokonywanie potrąceń bez względu na ewentualne
zachowania dłużnika (np. próbę zaniechania spłaty), z
drugiej jest wygodne dla pracownika, który nie musi pamiętać
o konieczności uiszczenia zobowiązania i nie odpowiada za
ewentualną zwłokę w dokonywaniu potrąceń.
Zamieszczenie zgody na potrącenia nie jest w umowie pożyczki
konieczne. Pracownik po określeniu harmonogramu spłaty może w
oddzielnym dokumencie poprosić pracodawcę o potrącanie rat pożyczki
z jego wynagrodzenia za pracę. Nie jest to jednak dla pracodawcy
najbezpieczniejsze rozwiązanie. Pracownik może w każdej chwili
wycofać zgodę na dokonywanie potrąceń z jego wynagrodzenia. Jeśli
natomiast potrącanie rat z pensji jako sposób spłaty jest
przewidziany w umowie pożyczki, to aby jednostronnie wycofać się z
takich zapisów, pracownik musi wypowiedzieć tę umowę.
Fragment umowy dotyczący warunków spłaty powinien
przewidywać nie tylko możliwość dokonywania spłaty z wynagrodzenia
pracownika, ale i z zasiłków wypłacanych przez pracodawcę -
płatnika. Zgoda udzielona na potrącenie z wynagrodzenia za pracę
nie umożliwia bowiem dokonywania analogicznych potrąceń np. z
zasiłku chorobowego.
Pracodawca może zastrzec w umowie pożyczki obowiązek dokonania
przez pożyczkobiorcę wcześniejszej spłaty w razie ustania stosunku
pracy. Warunki umowy pożyczki muszą być jednak zgodne z zasadami
współżycia społecznego. Dlatego mimo braku przepisów
regulujących wprost tę kwestię doktryna i orzecznictwo sądowe
nakreśliły pewną granicę, która rozdziela sytuacje, w jakich
pracodawca może żądać wcześniejszej spłaty, a w jakich nie (z całą
pewnością nie natychmiastowej).
Granica ta przebiega między takimi sposobami rozwiązania stosunku
pracy, na które pracownik ma wpływ (np. porozumienie stron,
wypowiedzenie dokonane przez pracownika), a takimi, na które
nie ma wpływu (np. zwolnienie z przyczyn ekonomicznych), lub ma
ograniczony wpływ (wypowiedzenie dokonane przez pracodawcę).
Wyjątkiem jest zwolnienie z art. 52 Kodeksu pracy. Przyjęło się, że
wobec pracowników zwolnionych w związku z ciężkim
naruszeniem obowiązków pracowniczych pracodawca, podobnie
jak od pracowników, którzy sami podjęli decyzję o
swoim odejściu, może zażądać wcześniejszej spłaty pożyczki. W
przypadku innych pracowników zwalnianych z pracy należy
zachować tryb spłaty rat określony w umowie.






