Wynagrodzenie dla pracownika przywróconego do pracy nie ulega zmniejszeniu o wynagrodzenie uzyskane w tym czasie u innego pracodawcy. Również zasiłek dla bezrobotnych nie podlega zaliczeniu na poczet wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Natomiast wynagrodzenie to nie przysługuje za okres pobierania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Tak też wskazywał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 9 grudnia 2003 r. (I PK 81/03, OSNP 2004/21/370). Podobnie Sąd Najwyższy wypowiedział się w uchwale z 15 maja 1992 r. (I PZP 27/92, PiZS 1992/8/59), stwierdzając, że jeżeli w okresie pozostawania bez pracy pracownik niezdolny do pracy uzyskał świadczenia rehabilitacyjne, to okres pobierania tego świadczenia odlicza się od okresu, za który pracownikowi przyznano wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy w wyniku przywrócenia do pracy. Nie ma bowiem podstaw, aby pracownik uzyskiwał jednocześnie dwa świadczenia: zasiłek chorobowy (świadczenie rehabilitacyjne) i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Byłby on wówczas w lepszej sytuacji niż niezdolny do pracy z powodu choroby pracownik pozostający w stosunku pracy, któremu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń.
Ponadto pracodawca nie ma obowiązku wypłaty pracownikowi wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy za okres pobierania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Zwracał na to uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 16 sierpnia 2005 r. (I PK 11/05, OSNP 2006/11-12/181), stwierdzając, że okres pobierania renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy z dodatkiem pielęgnacyjnym z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji podlega wyłączeniu z okresu, za który przysługuje wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy.
Ryszard Sadlik
sędzia Sądu Rejonowego w Kielcach
