Zbliżona regulacja dotyczy pracowników, z którymi rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia. Pracownikom tym w razie podjęcia pracy w wyniku przywrócenia do pracy przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 3 miesiące i nie mniej niż za 1 miesiąc. Jeżeli jednak umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem w okresie przedemerytalnym albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, czy z pracownikiem ojcem wychowującym dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego albo gdy rozwiązanie umowy o pracę podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy (art. 57 § 2 k.p.).
Obliczanie wynagrodzenia
Przy obliczaniu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy (DzU nr 62, poz. 289 ze zm.). Według § 1 ww. rozporządzenia należy tu stosować zasady obowiązujące przy obliczaniu ekwiwalentu za urlop. Trzeba więc tu sięgnąć po rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (DzU nr 2, poz. 14 ze zm.; zwanego dalej rozporządzeniem urlopowym).
Oznacza to, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy należy obliczyć według wynagrodzenia, jakie pracownik otrzymałby, gdyby w tym czasie wykonywał pracę (pozostawał w stosunku pracy). Należy więc uwzględnić wszystkie prawnie dopuszczalne zmiany (podwyższenia, ale i obniżenia) w wysokości tego wynagrodzenia, które nastąpiłyby, gdyby pracownik kontynuował zatrudnienie. Do tak ustalonych składników wynagrodzenia należy zastosować zasady z § 18 rozporządzenia urlopowego. Tak też wskazywał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 29 czerwca 2005 r. (I PK 233/04, OSNP 2006/9-10/148).
