Wynagrodzenie pracownika składa się z wynagrodzenia zasadniczego oraz niejednokrotnie z różnego rodzaju dodatków, zarówno obligatoryjnych, jak i fakultatywnych.
Wynagrodzenie zasadnicze niejednokrotnie stanowi jedyny składnik wynagrodzenia pracownika. Wynika ono z przyjętego u danego pracodawcy systemu wynagradzania (czasowego, akordowego, prowizyjnego). Jego wysokość jest z reguły wyznaczona przez stawkę osobistego zaszeregowania pracownika. Zależy także od rodzaju, jakości i ilości wykonywanej pracy. Wynagrodzenie zasadnicze pracownika określone w jego umowie o pracę nie może być niższe niż ustawowo określone wynagrodzenie minimalne. W 2008 r. wynosi ono 1126 zł brutto.
WAŻNE!
Wynagrodzenie zasadnicze pracownika określone w umowie o pracę oraz wynagrodzenie minimalne określone w ustawie stanowią podstawę obliczania wysokości różnych składników wynagrodzenia, jak również innych świadczeń ze stosunku pracy.
Natomiast dodatki do wynagrodzenia można podzielić na:
• obligatoryjne, czyli wynikające z przepisów Kodeksu pracy i innych ustaw, które regulują stosunki pracy, a w szczególności regulujących zasady zatrudniania i wynagradzania różnego rodzaju grup społecznych (nauczycieli, pracowników samorządowych, pracowników służby zdrowia itp.),
• fakultatywne (nieobowiązkowe), czyli takie, których wprowadzenie do obowiązującego u danego pracodawcy systemu wynagradzania jest wyrazem jego dobrej woli, a nie wykonaniem nakazu ustawowego.
Obligatoryjne dodatki do wynagrodzenia
Do obligatoryjnych dodatków określonych w Kodeksie pracy zaliczamy:
• dodatek za pracę w nocy,
• dodatki wyrównawcze,
• dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych.
