| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Zwolnienia grupowe > Czy pracownikowi rezygnującemu z pracy po przejściu zakładu na nowego pracodawcę należy się odprawa z tytułu zwolnień grupowych

Czy pracownikowi rezygnującemu z pracy po przejściu zakładu na nowego pracodawcę należy się odprawa z tytułu zwolnień grupowych

Rozwiązanie stosunku pracy w trybie art. 231 § 4 Kodeksu pracy nie uprawnia do nabycia odprawy pieniężnej z tytułu zwolnień grupowych na podstawie art. 8 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników), chyba że przyczyną rozwiązania stosunku pracy była poważna zmiana warunków pracy na niekorzyść pracownika (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 18 czerwca 2009 r., III PZP 1/09).

Przepis art. 231 § 4 Kodeksu pracy przewiduje, że w terminie 2 miesięcy od przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, pracownik może bez wypowiedzenia, za siedmiodniowym uprzedzeniem, rozwiązać stosunek pracy. Rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie powoduje dla pracownika skutki, jakie przepisy prawa pracy wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem. Celem tej regulacji jest stworzenie pracownikowi możliwości szybkiego rozwiązania stosunku pracy z nowym pracodawcą (przejmującym zakład pracy lub jego część).

W interpretacji powyższego przepisu powstał jednak problem, szczególnie ważny dla przejmujących pracodawców, który dotyczy konieczności wypłaty odprawy z tytułu zwolnień grupowych, określonej w art. 8 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (DzU nr 90, poz. 844 ze zm., dalej: ustawa o zwolnieniach grupowych). Odprawa ta przysługuje pracownikowi w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, zarówno w przypadku zwolnień grupowych, jak i indywidualnych zwolnień dokonywanych z przyczyn niedotyczących pracownika (por. art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych).

Zamieszanie w wykładni spowodowały dwa rozbieżne orzeczenia Sądu Najwyższego. W pierwszym, z 25 maja 2000 r. (I PKN 647/99, OSNP 2001/21/644) sąd uznał, że fikcję prawną przyjmującą, że rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika w trybie art. 231 § 4 zdanie pierwsze Kodeksu pracy powoduje dla niego skutki, jakie przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę za wypowiedzeniem, należy odnosić do przyszłego zatrudnienia. Nie można więc na tej podstawie żądać wypłaty wskazanej wcześniej odprawy z ustawy o zwolnieniach grupowych. Inny skład Sądu Najwyższego miał jednak odmienne zdanie, wyrażone w wyroku z 2 lutego 2001 r. (I PKN 228/00, OSNP 2002/20/489). Sąd uznał wówczas, że rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika na podstawie art. 231 § 4 Kodeksu pracy nie wyklucza nabycia prawa do odprawy pieniężnej na podstawie przepisów o zwolnieniach grupowych.

To spowodowało, że Rzecznik Praw Obywatelskich, korzystając ze swoich uprawnień, skierował do Sądu Najwyższego pytanie prawne:

„Czy rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika na podstawie art. 231 § 4 k.p. uprawnia do nabycia prawa do odprawy pieniężnej, o której mowa w art. 8 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników?”

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Igor Klimkowski

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »