| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Związki zawodowe > Odmowa przywrócenia do pracy związkowca

Odmowa przywrócenia do pracy związkowca

Zwolniony związkowiec, który rażąco naruszył obowiązki pracownicze, musi liczyć się z tym, że sąd zamiast roszczenia o przywrócenie do pracy zasądzi jedynie odszkodowanie.

Pracownik, któremu pracodawca wypowiedział umowę o pracę, może żądać przed sądem przywrócenia do pracy. W przypadku gdy pracownik ten jest działaczem związkowym, którego stosunek pracy korzysta ze szczególnej ochrony, sąd jest zasadniczo związany tym roszczeniem. Jedynie wyjątkowo może go nie uwzględnić z uwagi na sprzeczność tego żądania ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i zasadami współżycia społecznego.

Ochrona związkowców

Pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych).

A zatem w stosunku do pracowników będących ww. działaczami związkowymi, uprawnienie pracodawcy w zakresie wypowiedzenia lub rozwiązania bez wypowiedzenia umowy o pracę jest istotnie ograniczone i zależy od uzyskania zgody odpowiedniego organu związkowego. W razie zaś naruszenia przez niego zasad wynikających z art. 32 ww. ustawy i wypowiedzenia umowy bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, sąd pracy jest zasadniczo zobowiązany przywrócić zwolnionego związkowca do pracy, chyba że przywrócenie do pracy byłoby niemożliwe z powodu upadłości lub likwidacji pracodawcy (art. 45 § 3 k.p.). Analogiczne regulacje obowiązują w razie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 56 § 2 k.p.).

Sprzeczność ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa

Ważną okolicznością przemawiającą przeciwko uwzględnieniu roszczenia działacza związkowego o przywrócenie do pracy jest sprzeczność tego żądania ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Wskazywał na to wielokrotnie Sąd Najwyższy m.in. w uchwale z 30 marca 1994 r. (I PZP 40/93). W praktyce zdarzają się i takie sytuacje, gdy pracownik będący działaczem związkowym dopuszcza się rażącego naruszenia swoich obowiązków pracowniczych, a mimo to zarząd zakładowej organizacji związkowej odmawia wyrażenia zgody na rozwiązanie z nim stosunku pracy. Powstaje wówczas problem, czy w konkretnej sytuacji należy uznać za decydującą treść przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, czy też zasady współżycia społecznego przemawiające przeciwko takiej ochronie pracownika, który ewidentnie nie wywiązuje się ze swoich obowiązków lub działa na szkodę swojego pracodawcy. Zdaniem Sądu Najwyższego sformułowana w art. 8 k.p. klauzula zasad współżycia społecznego wyznacza granice, w których dopuszczalne jest korzystanie z praw podmiotowych w stosunkach pracy. W konkretnej sytuacji faktycznej może się okazać, że korzystanie z tego prawa oznaczałoby naruszenie (wykroczenie poza granice) zasad współżycia społecznego (wyrok SN z 17 września 1997 r., I PKN 273/97).

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia kadrowego

POLECANE

URLOPY WYPOCZYNKOWE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci UNICEF

United Nations Children’s Fund

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »