| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Związki zawodowe > Odmowa przywrócenia do pracy związkowca

Odmowa przywrócenia do pracy związkowca

Zwolniony związkowiec, który rażąco naruszył obowiązki pracownicze, musi liczyć się z tym, że sąd zamiast roszczenia o przywrócenie do pracy zasądzi jedynie odszkodowanie.

Pracownik, któremu pracodawca wypowiedział umowę o pracę, może żądać przed sądem przywrócenia do pracy. W przypadku gdy pracownik ten jest działaczem związkowym, którego stosunek pracy korzysta ze szczególnej ochrony, sąd jest zasadniczo związany tym roszczeniem. Jedynie wyjątkowo może go nie uwzględnić z uwagi na sprzeczność tego żądania ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa i zasadami współżycia społecznego.

Ochrona związkowców

Pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku pracy z imiennie wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z innym pracownikiem będącym członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnionym do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy (art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych).

A zatem w stosunku do pracowników będących ww. działaczami związkowymi, uprawnienie pracodawcy w zakresie wypowiedzenia lub rozwiązania bez wypowiedzenia umowy o pracę jest istotnie ograniczone i zależy od uzyskania zgody odpowiedniego organu związkowego. W razie zaś naruszenia przez niego zasad wynikających z art. 32 ww. ustawy i wypowiedzenia umowy bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, sąd pracy jest zasadniczo zobowiązany przywrócić zwolnionego związkowca do pracy, chyba że przywrócenie do pracy byłoby niemożliwe z powodu upadłości lub likwidacji pracodawcy (art. 45 § 3 k.p.). Analogiczne regulacje obowiązują w razie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 56 § 2 k.p.).

Sprzeczność ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa

Ważną okolicznością przemawiającą przeciwko uwzględnieniu roszczenia działacza związkowego o przywrócenie do pracy jest sprzeczność tego żądania ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Wskazywał na to wielokrotnie Sąd Najwyższy m.in. w uchwale z 30 marca 1994 r. (I PZP 40/93). W praktyce zdarzają się i takie sytuacje, gdy pracownik będący działaczem związkowym dopuszcza się rażącego naruszenia swoich obowiązków pracowniczych, a mimo to zarząd zakładowej organizacji związkowej odmawia wyrażenia zgody na rozwiązanie z nim stosunku pracy. Powstaje wówczas problem, czy w konkretnej sytuacji należy uznać za decydującą treść przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, czy też zasady współżycia społecznego przemawiające przeciwko takiej ochronie pracownika, który ewidentnie nie wywiązuje się ze swoich obowiązków lub działa na szkodę swojego pracodawcy. Zdaniem Sądu Najwyższego sformułowana w art. 8 k.p. klauzula zasad współżycia społecznego wyznacza granice, w których dopuszczalne jest korzystanie z praw podmiotowych w stosunkach pracy. W konkretnej sytuacji faktycznej może się okazać, że korzystanie z tego prawa oznaczałoby naruszenie (wykroczenie poza granice) zasad współżycia społecznego (wyrok SN z 17 września 1997 r., I PKN 273/97).

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Kancelaria Lege Artis

Ekspert wieszjak.pl

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »