| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Związki zawodowe > Wyrok SN z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. II PK 159/04

Wyrok SN z dnia 25 stycznia 2005 r. sygn. II PK 159/04

Szczególna ochrona trwałości stosunku pracy określona w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.) przysługuje tylko członkom zarządu zakładowej organizacji związkowej, która spełnia kryteria ustanowione w art. 251

Oddziałową Organizację Związkową statut Krajowego Związku Zawodowego Ciepłowników każe w § 22 traktować jako zakładową organizację związkową. Wobec jednak treści art. 251 ustawy o związkach zawodowych Oddziałowa Organizacja Związkowa w G. nie może korzystać z uprawnień przewidzianych dla zakładowej organizacji związkowej z uwagi na zbyt małą liczbę członków - pracowników. Nie ma zatem upoważnienia do zajmowania stanowiska w indywidualnych sprawach pracowniczych w zakresie unormowanym w przepisach prawa pracy (art. 26 ust. 1 ustawy), a także członkowie zarządu Oddziałowej Organizacji Związkowej w G. oraz członkowie komisji rewizyjnej nie korzystają z ochrony trwałości stosunku pracy przewidzianej w art. 32. Brak było zatem w stanie faktycznym sprawy potrzeby uzyskania zgody tej organizacji na rozwiązanie z powodem umowy o pracę. Wystąpienie o taką zgodę przez stronę pozwaną pozbawione było skutku prawnego, a jej brak nie przesądził o naruszeniu przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę. Pozbawienie powoda ochrony nastąpiło w takiej sytuacji na skutek wprowadzenia do ustawy o związkach zawodowych przepisu art. 251 k.p. a nie zmiany art. 32, która to zmiana weszła faktycznie w życie dopiero od 1 lipca 2003 r. co słusznie podnosi w odpowiedzi na apelację pełnomocnik powoda. Przepis ten po zmianie nie ma w sprawie zastosowania. Stosowany jest natomiast w wersji obowiązującej w dniu rozwiązania umowy o pracę, tj. w wersji podanej przez pełnomocnika powoda w piśmie procesowym z dnia 19 sierpnia 2003 r.

Prawidłowo zebrany materiał dowodowy został w przekonaniu Sądu drugiej instancji oceniony wadliwie. Przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. była odmowa wykonania polecenia służbowego. Sąd Okręgowy podzielił pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 11 czerwca 1997 r., I PKN 202/97, z którego wynika, że odmowa wykonania polecenia stanowi ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Odmowa wykonania przez powoda polecenia dyrektora strony pozwanej przekazania dokumentacji dotyczącej przetargu na węgiel i transport opału z lat 2000 - 2001 została udokumentowana w zebranym materiale dowodowym w sposób wyczerpujący. Faktowi temu nie zaprzecza zresztą sam powód. Przesądza to - zdaniem Sądu Okręgowego - iż wskazana przyczyna rozwiązania umowy o pracę faktycznie zaistniała. Była to również rzeczywista przyczyna rozwiązania z powodem umowy o pracę. Sugestie powoda jakoby faktycznie przyczyną była prowadzona przez niego działalność związkowa niepoparte zostały żadnymi dowodami. Wskazana przyczyna dawała zatem podstawy do rozwiązania z powodem umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. Do innej oceny nie może prowadzić podkreślony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia konflikt powoda z dyrektorem strony pozwanej, szykany jakich powód od dyrektora doznał, czy też zmiany warunków jego umowy o pracę. Zobowiązanie bowiem powoda do dostarczenia dokumentów wynikało z konieczności ich przekazania do Urzędu Miasta i Gminy. Nie było zatem w nim ani elementu szykany, ani polecenie to nie było zachowaniem nakierowanym na eskalację konfliktu. Prowadzenie tej dokumentacji i jej przedłożenie dyrektorowi strony pozwanej należało do obowiązków powoda. Otrzymał on na wykonanie polecenia wystarczającą ilość czasu. Mogło ono być wykonane nawet ze sporządzeniem kopii niektórych dokumentów i spisu pozostałych. Brak jest w przekonaniu Sądu Okręgowego racjonalnych motywów odmowy wykonania polecenia. Postawą swoją powód wykazał daleko idące lekceważenie przełożonego. W przekonaniu Sądu postawa taka reprezentowana nawet przez szeregowego pracownika powinna być piętnowana. Tym bardziej jeszcze kiedy podobnego zachowania dopuszcza się działacz związkowy, którego zachowanie oddziałuje na innych pracowników i może mieć wpływ na ogólną dyscyplinę pracy.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Rodzewicz Kudlicki & Rodzewicz

Kancelaria Adwokacka

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »