| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Związki zawodowe > Uchwała SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II PZP 9/05

Uchwała SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II PZP 9/05

Sąd Najwyższy w składzie : SSN Beata Gudowska (przewodniczący) SSN Krystyna Bednarczyk SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) Protokolant Ewa Wolna w sprawie z powództwa Zbigniewa Ch. przeciwko Zespołowi Szkół Zawodowych im. (.) w O. o zapłatę, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód zarzucając błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 1996 r. w sprawie trybu udzielania urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy pracownikom pełniącym z wyboru funkcje w związkach zawodowych oraz zakresu uprawnień przysługujących pracownikom w czasie urlopu bezpłatnego i zwolnień od pracy (Dz.U. Nr 71, poz. 336) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. Nr 60, poz. 1080 ze zmianami) poprzez przyjęcie, że stanowią one podstawę pozbawienia powoda tzw. „trzynastki”, a nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 341 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854) poprzez nie uwzględnienie okoliczności, że pracodawca nie określił wobec międzyzakładowej organizacji związkowej oraz samego delegowanego pracownika zamiaru pozbawienia go świadczenia, które przysługuje mu na mocy art. 30 ust. 1 pkt 4 Karty Nauczyciela. W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Rozpoznając apelację powoda Sąd Okręgowy powziął poważną wątpliwość prawną co do wykładni art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. Nr 160, poz. 1080 ze zmianami), zgodnie z którą nabycie prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego i jego wymiar zależą od okresu efektywnie przepracowanego w roku kalendarzowym i wynagrodzenia wypłaconego za czas efektywnie przepracowany i sformułował ją w przedstawionym pytaniu prawnym.

Sąd Okręgowy stwierdził, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 wymienionej ustawy pracownik nabywa prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej sześć miesięcy. Przepis art. 2 ust. 3 ustawy wymienia sytuacje, kiedy pracownik nabywa prawo do proporcjonalnego wynagrodzenia rocznego pomimo nieprzepracowania u danego pracodawcy sześciu miesięcy. Z przepisu tego został wywiedziony przez Sąd Najwyższy pogląd, zawarty w uchwale z dnia 25 lipca 2003 r., III PZP 7/03 (OSNAPiUS z 2004 r. nr 2, poz. 26), że wymagany dla nabycia prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego warunek przepracowania całego lub części roku kalendarzowego oznacza konieczność faktycznego (efektywnego) wykonywania pracy, a nie tylko pozostawania w stosunku pracy. Sąd Najwyższy stwierdził, iż przepis ten wyczerpująco wylicza przypadki, w których pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do przepracowanego w danym roku kalendarzowym okresu, mimo że nie przepracował sześciu miesięcy wymaganych przez art. 2 ust. 2 ustawy. Wśród sytuacji wymienionych w art. 2 ust. 3 znajdują się zarówno takie, w których nieprzepracowanie co najmniej sześciu miesięcy w roku kalendarzowym wynika z terminu nawiązania lub rozwiązania stosunku pracy, jak i sytuacje, w których nieprzepracowanie sześciu miesięcy ma miejsce w czasie trwania stosunku pracy i jest następstwem usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, czy raczej zwolnieniem pracownika z obowiązku świadczenia pracy. Tymi ostatnimi okresami nieprzepracowanymi są okresy odbywania służby wojskowej lub służby zastępczej (art. 2 ust. 3 pkt 3 i 5 lit. e), urlopu wychowawczego, urlopu dla poratowania zdrowia oraz urlopu do celów naukowych, artystycznych lub kształcenia zawodowego udzielonego nauczycielowi lub nauczycielowi akademickiemu (art. 2 ust. 3 pkt 6). Okresy zwolnienia od pracy wymienione w art. 2 ust. 3 ustawy są okresami nieprzepracowanymi niezależnie od tego, czy pracownik zachowuje w nich prawo do wynagrodzenia (urlop dla poratowania zdrowia, urlop dla celów naukowych, artystycznych lub kształcenia zawodowego), czy też nie (służba wojskowa lub służba zastępcza, urlop wychowawczy). Wymienione okresy zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy to okresy pozostawania w stosunku pracy (trwania zatrudnienia) traktowane jako przerwy w przepracowaniu okresu wymaganego do nabycia prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości. „Przepracowanie” całego lub określonej części roku kalendarzowego oznacza we wszystkich przepisach art. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej konieczność faktycznego wykonywania pracy, a nie tylko pozostawania w stosunku pracy przez rok kalendarzowy lub jego określoną część. Skoro ustawowy katalog przerw w świadczeniu pracy w okresie trwania stosunku pracy, które w zakresie nabycia prawa do proporcjonalnej nagrody równoważą okresy przepracowane jest zamknięty, oznacza to, iż okresy wszystkich innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy i zwolnień z obowiązku świadczenia pracy poza wymienionymi w art. 2 ust. 3 pkt 3, 5 lit. e) i 6 są okresami nieprzepracowanymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy. Sąd Okręgowy stwierdził, że gdyby zatem okres zwolnienia od pracy powoda traktować jako przerwę w przepracowaniu okresu wymaganego do nabycia prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego, to powód, który przez cały 2004 r. korzystał ze zwolnienia od pracy, nie nabył prawa do tego świadczenia.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Igor Klimkowski

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »