| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Związki zawodowe > Utrata szczególnej ochrony stosunku pracy

Utrata szczególnej ochrony stosunku pracy

Ochrona przed zwolnieniem działaczy związkowych wynikająca z przepisów o związkach zawodowych jest względna, co oznacza, że może zostać uchylona. Jednak do tego, aby zwolnić działacza, niezbędna jest zgoda zarządu zakładowej organizacji związkowej.

Przykład

Przewodnicząca zakładowej organizacji związkowej została zwolniona dyscyplinarnie mimo ochrony, którą była objęta od lipca 2010 r. Pracodawca wezwał pracownicę i poinformował ją o zwolnieniu, wręczając pismo, z którego wynikło ogólnie, że dopuściła się czynu z art. 52 k.p. Ustnie została poinformowana, że przy kontroli w jej szafce znaleziono towar z magazynu pracodawcy. Pracownica uzyskała jednak dostęp do zapisu z kamery zamontowanej w pomieszczeniu z szafkami i udowodniła pracodawcy, że towar został jej podrzucony. Pracodawca nie cofnął wypowiedzenia, a przed sądem wykazywał, że podstawą zwolnienia było inne zawinione zachowanie pracownicy. Sąd przyznał rację przewodniczącej związku, ponieważ pracodawca zbyt ogólnie sformułował podstawę rozwiązania umowy. Przyjęta w tym wypadku przez sąd pracy wykładnia była zgodna z poglądem zaprezentowanym w wyroku Sądu Najwyższego z 16 czerwca 1999 r., że pracodawca nie może ograniczać się do twierdzenia, iż działacz związkowy dopuścił się czynu wskazanego w art. 52 § 1 pkt 1 k.p.

Uchylenie ochrony związkowej

Wyrażona w odniesieniu do chronionych związkowców zasada, że bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie można zwolnić takiego pracownika, a powództwo o przywrócenie do pracy powinno być uwzględnione, doznaje odstępstw w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W swoich wyrokach Sąd powołuje się na art. 8 k.p., który stanowi, że nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

Przykłady, gdy sądy najczęściej nie uznają ochrony związkowej, są następujące: publiczne obrażanie współpracowników, podważanie kwalifikacji zawodowych i moralnych, mobbing wobec innych pracowników, namawianie uczestników strajku do lekceważenia i poniżania osób, które w strajku nie uczestniczyły (wyrok SN z 19 maja 2011 r.); uporczywe i permanentne uchylanie się oraz ignorowanie zarządzeń dyrektora, dotyczących rozliczania podróży służbowych i wykorzystania czasu pracy (wyrok SN z 12 września 2000 r.); spożycie alkoholu w czasie i w miejscu pracy (wyrok SN z 7 marca 1997 r.).

Podstawa prawna:

  • art. 32 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (DzU z 2001 r. nr 79, poz. 854 ze zm.),
  • art. 8, art. 45 § 1, art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.

Orzecznictwo:

  • wyrok SN z 15 października 1999 r. (I PKN 306/99),
  • wyrok SN z 27 lutego 2001 r. (I PKN 272/00),
  • wyrok SN z 8 kwietnia 1998 r. (I PKN 35/98),
  • wyrok SN z 16 grudnia 1999 r. (I PKN 462/99),
  • wyrok SN z 15 marca 2006 r. (II PK 127/05),
  • wyrok SN z 16 czerwca 1999 r. (I PKN 124/99),
  • wyrok SN z 19 maja 2011 r. (I PK 221/10),
  • wyrok SN z 12 września 2000 r. (I PKN 27/00),
  • wyrok SN z 7 marca 1997 r. (I PKN 30/97).

 

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Ligęzowscy & Partnerzy. Adwokaci i Radcowie Prawni Spółka Partnerska.

Kompleksowa obsługa prawna na rzecz przedsiębiorców i klientów indywiduwalnych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »