| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Układy zbiorowe pracy > Wyrok SN z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. I PK 290/05

Wyrok SN z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. I PK 290/05

Odszkodowania z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy oraz z tytułu powstrzymywania się od prowadzenia działalności konkurencyjnej wo­bec pracodawcy nie są objęte ograniczeniami wynikającymi z ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami praw­nymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.).

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o zmianę tego wyroku i oddalenie powództwa w całości.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik pozwanego podkreślił, że z art. 5 ust. 1-3 ustawy z 3 marca 2000 r. wynika, iż powodowi nie należą się inne świadczenia niż wymienione w ustawie, a odszkodowania przyznane powodowi nie zostały w niej wymienione. W związku z tym nie ma on do nich prawa. Jednocześnie jednak po­zwany nie kwestionuje prawa powoda do odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy w wysokości przewidzianej w Kodeksie pracy. Ponadto skarżący stwierdza, że gdyby nawet przyjąć, że świadczenie odszkodowaw­cze z tego tytułu przysługuje powodowi w wysokości przewyższającej 3-krotność jego wynagrodzenia za pracę, to jako świadczenie dodatkowe w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy z 3 marca 2000 r., nie mogłoby przekroczyć 12-krotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjętego dla ustalenia wynagrodzenia miesięcznego osób objętych tą ustawą. To samo rozumowanie należy odnieść do odszkodowania z tytułu klauzuli konkurencyjnej. Również ono nie mogłoby przekroczyć 12-krotności wskazanego wyżej wynagrodzenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie art. 5 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.; powoływanej dalej jako „ustawa”), osobom kierującym jednostkami organizacyjnymi wymienionymi w jej art. 2 (w tym powodowi), niezależnie od podstawy nawiązania stosunku pracy lub rodzaju umowy cywilnoprawnej stanowiącej podstawę zatrudnienia, przysługuje wyłącznie wynagrodzenie miesięczne (ust. 1), z tym, że osobom, o których mowa w art. 2 pkt 1-4 (do tej grupy należał powód), mogą być przyznane świadczenia dodat­kowe (ust. 2) i nagroda roczna (ust. 3). Stosownie do art. 11 ustawy świadczeniami dodatkowymi są świadczenia z tytułu zatrudnienia, w tym: bytowe, socjalne, komuni­kacyjne, oraz ubezpieczenia majątkowe i osobowe - inne bądź wyższe niż ustalone w regulaminach wynagradzania, zakładowych i ponadzakładowych układach zbioro­wych pracy oraz w odrębnych przepisach (ust. 1). Maksymalna wartość tych świadczeń w ciągu roku nie może przekroczyć dwunastokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia przyjętego dla ustalenia wynagrodzenia miesięcznego tych osób (art. 11 ust. 2).

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Maciej Kafliński

Radca prawny. Ekspert w zakresie prawa kapitałowego, funduszy inwestycyjnych oraz prawa korporacyjnego i cywilnego.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »