| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Zbiorowe prawo pracy > Spory zbiorowe > Spór zbiorowy z pracownikami

Spór zbiorowy z pracownikami

Kiedy organizacja związkowa złoży pracodawcy żądania, które powinien on spełnić, to znaczy, że rozpoczyna się spór zbiorowy. Pracodawcę i przedstawicieli pracowników czekają rokowania, mediacja, a w najgorszym razie strajk. O sporze zbiorowym nie ma mowy, gdy żądania nie dotyczą spraw związanych ze stosunkiem pracy.

Etap 2 – Rokowania

Ten etap rozpoczyna się z chwilą, kiedy pracodawca nie zechce spełnić wysuwanych w wystąpieniu żądań. W przypadku nieuwzględnienia wszystkich żądań, pracodawca podejmuje rokowania w celu rozwiązania sporu w drodze porozumienia. Musi zarazem powiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy o powstaniu sporu (patrz przykładowy wzór zawiadomienia).

Inspektor pracy, mimo zawiadomienia go o powstaniu sporu zbiorowego, nie bierze udziału w toczącym się sporze, gdyż nie jest on jego stroną. Spór toczy się między pracodawcą (albo pracodawcami) a pracownikami.

Rokowania są w zasadzie najważniejszym etapem w toczącym się sporze pomiędzy pracodawcą (pracodawcami) a pracownikami. Mają one za zadanie doprowadzić strony sporu do porozumienia, a także – co jest istotne z punktu widzenia pracodawcy – do ograniczenia bądź zapobiegnięcia akcji strajkowej. Dobrą praktyką, umożliwiającą szybkie zakończenie sporu zbiorowego, jest udział w rokowaniach po stronie pracodawcy także przedstawicieli tych działów zakłady pracy, których informacje mogą się wiązać z przedmiotem toczącego się sporu. Jeśli dotyczy płac czy warunków zatrudnienia, powinien to być przedstawiciel działu kadr i płac. Jeśli spór toczy się o warunki wykonywania pracy – przedstawiciel działu bhp.

Odmowa podjęcia przez pracodawcę rokowań stanowi naruszenie prawa. Stanowi podstawę do ogłoszenia strajku. Prawo dopuszcza bowiem jego zorganizowanie bez zachowania wspomnianych wcześniej zasad w przypadku bezprawnego działania pracodawcy uniemożliwiającego przeprowadzenie rokowań lub mediacji (art. 17 ust. 2 ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych).

Rokowania kończą się podpisaniem porozumienia – w przypadku ich pomyślnego przebiegu, albo sporządzeniem protokołu rozbieżności ze wskazaniem stanowisk stron – w razie nieosiągnięcia porozumienia. W protokole rozbieżności należy wskazać, w których punktach sporu zbiorowego strony zawarły porozumienie, a w których do zawarcia porozumienia nie doszło (patrz przykładowy wzór protokołu rozbieżności).

Podpisanie porozumienia stanowi jednocześnie zakończenie sporu zbiorowego. Ma także charakter źródła prawa w rozumieniu art. 9 kodeksu pracy.

Nie ma żadnych uregulowań prawnych co do formy i treści sporządzanego protokołu. Dla przejrzystości z każdego spotkania w ramach negocjacji powinien być sporządzony protokół, obrazujący przebieg danej rundy negocjacji. Na samym końcu powinien być sporządzony protokół rozbieżności. Nie ma przeszkód, aby w jego treści zawrzeć informacje o ewentualnych uzgodnieniach co do pewnych żądań, jeżeli zostały one spełnione przez pracodawcę, albo co do których zostało zawarte porozumienie. Taka informacja może być pomocna dla mediatora podczas prowadzenia sporu zbiorowego na kolejnym już etapie. Powinna się ona znaleźć w protokole rozbieżności, który należy dostarczyć mediatorowi, po jego wyznaczeniu.

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Elżbieta Majszak

Ekspert z zakresu odszkodowań i ubezpieczeń.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »