| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Składniki wynagrodzenia > Zakaz dyskryminacji a dodatki stażowe

Zakaz dyskryminacji a dodatki stażowe

Nie można pozbawiać pracowników zatrudnionych na czas określony uprawnień przysługujących zatrudnionym na czas nieokreślony, jeżeli to zróżnicowane traktowanie nie zostanie obiektywnie uzasadnione.

Pracownicy zatrudnieni na innej podstawie niż tradycyjna forma zatrudnienia, czyli umowa na czas nieokreślony, mogą doświadczać dyskryminacji z różnych przyczyn. Dotyczy to także zatrudnienia na podstawie umowy na czas określony. Mimo że jest to umowa o pracę, często pracownicy pracujący na jej podstawie traktowani są jako pracownicy drugiej kategorii: mają ograniczony dostęp do wielu uprawnień należnych zatrudnionym na umowę o pracę na czas nieokreślony. Często dyskryminacja może sprowadzać się do pozbawiania tych pracowników np. prawa do premii czy dodatków. Taka sytuacja miała właśnie miejsce w hiszpańskiej sprawie C-307/05 Yolanda Del Cerro Alonso v. Osakidetza Serviscio Vasco de Salud. Kwestia będąca przedmiotem rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich dotyczyła dyskryminacji osób zatrudnionych na czas określony, gdyż przepisy hiszpańskie przewidywały dodatek za staż pracy tylko dla osób zatrudnionych na stałe.

Prawo krajowe

Prawo krajowe dzieliło pracowników na personel stały i tymczasowy. Z kolei zgodnie z przepisami wynagrodzenie składało się z wynagrodzenia zasadniczego i wynagrodzenia dodatkowego. Wynagrodzenie zasadnicze obejmowało wynagrodzenie podstawowe, premie i dodatki przyznawane za każde 3 lata pracy. Przy czym, przepisy wyraźnie przewidywały, że personel tymczasowy otrzymuje zarówno wynagrodzenie zasadnicze, jak i dodatkowe, jednak z wyjątkiem dodatków 3-letnich. Aby otrzymać ten dodatek, trzeba było należeć do personelu stałego.

Stan faktyczny

Pani Yolanda Del Cerro Alonso pracowała od 1990 r. jako pracownik administracyjny, należąc do tymczasowego personelu urzędniczego. Od połowy 2004 r. stała się członkiem personelu stałego. Wystąpiła do pracodawcy o uznanie jej 12 lat zatrudnienia na czas określony, jako równowartości czterech dodatków 3-letnich. Pracodawca uwzględnił ten wniosek i podniósł jej wynagrodzenie o cztery dodatki, począwszy od daty jej przystąpienia do personelu stałego.

Wkrótce pani Del Cerro Alonso wystąpiła o zapłatę dodatków za rok poprzedzający rozpoczęcie pracy na czas nieokreślony. Opierała się na przepisie, zgodnie z którym skutki ekonomiczne wynikające z uznania stażu pracy mogą rozciągać się wstecz na okres jednego roku poprzedzającego złożenie wniosku o uznanie wykonywanej pracy.

Pracodawca nie odpowiedział na ten wniosek. W związku z tym pracownica zwróciła się do sądu, twierdząc, że odmowa uznania jej stażu pracy stanowi dyskryminację personelu zatrudnianego na czas określony. Pracodawca nie zgodził się z nią, podnosząc, że bezwzględną przesłanką uzyskania dodatku jest posiadanie statusu członka personelu stałego. A zatem pani Del Cerro Alonso może nabyć prawo do dodatku tylko od daty otrzymania tego statusu, a nie wcześniej.

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Jagoda Szymańska

projektant wnętrz, INNE MEBLE

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »