| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Składniki wynagrodzenia > Kodeksowe dodatki do wynagrodzeń (cz.2)

Kodeksowe dodatki do wynagrodzeń (cz.2)

Prawo do dodatków przewidzianych w Kodeksie pracy przysługuje ściśle określonym kategoriom pracowników.

Dodatki przewidziane przez ustawodawcę w Kodeksie pracy mają na celu w określonych okolicznościach uzupełnić wynagrodzenie zasadnicze pracownika o dodatkowe środki finansowe. Dla wielu pracowników dodatki te stanowią bardzo znaczący składnik comiesięcznych dochodów.

Za każdą godzinę pracy w porze nocnej pracownikowi przysługuje dodatek w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę. Dodatek ten może zostać ustalony w wyższej wysokości w aktach wewnątrzzakładowych obowiązujących u danego pracodawcy (art. 1518 k.p.).

Dodatek za pracę w porze nocnej przysługuje niezależnie od tego, czy pracownik wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych. Porę nocną ustala pracodawca, a obejmuje ona 8 godzin od 21.00 do 7.00 rano.

Do obliczenia tego dodatku kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę należy podzielić przez liczbę godzin pracy przypadających do przepracowania w danym miesiącu. Następnie otrzymany wynik mnożymy przez 20%.

Kodeks pracy przewiduje także dodatki wyrównawcze.

Są to:

- dla kobiet w ciąży i karmiących piersią - art. 179 § 4 k.p. Pracodawca zatrudniający pracownicę przy pracach wzbronionych kobietom ciężarnym lub karmiącym musi przenieść pracownicę do innej pracy - bez względu na stopień narażenia na czynniki szkodliwe; natomiast w przypadku zatrudniania kobiet przy innych pracach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia pracodawca ma obowiązek odpowiedniego dostosowania stanowiska pracy lub ograniczenia czasu pracy takiej pracownicy, aby wyeliminowane zostały zagrożenia. W razie gdy jest to niemożliwe lub niecelowe - ma obowiązek przenieść pracownicę do innej pracy;

- w związku z chorobą zawodową - art. 230 § 2 k.p. Pracownika, u którego stwierdzono objawy wskazujące na powstawanie choroby zawodowej, na podstawie orzeczenia lekarskiego, pracodawca ma obowiązek przeniesienia do innej pracy, która na działanie czynnika wywołującego objawy tej choroby nie będzie go narażała. Jeżeli przeniesienie będzie skutkowało obniżeniem wynagrodzenia, pracownikowi przysługuje przez okres 6 miesięcy dodatek wyrównawczy;

- w związku z wypadkiem przy pracy/chorobą zawodową - art. 231 § 2 k.p. Pracownik, który uległ wypadkowi przy pracy lub który zapadł na chorobę zawodową i na skutek tego wypadku lub choroby stał się niezdolny do wykonywania dotychczasowej pracy, a jednocześnie nie został uznany za niezdolnego do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z FUS, musi zostać przeniesiony do innej odpowiedniej pracy. Jeżeli przeniesienie to spowoduje obniżenie wynagrodzenia, pracownikowi przysługuje przez okres 6 miesięcy dodatek wyrównawczy.

Beata Naróg

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Agnieszka Zierke

Ekspert z zakresu prawa, biznesu i ekonomii

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »