| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Składniki wynagrodzenia > Jakie są zasady ustalania wysokości oraz nabywania prawa do „trzynastki”

Jakie są zasady ustalania wysokości oraz nabywania prawa do „trzynastki”

Do końca marca każdego roku pracownikom jednostek sfery budżetowej są wypłacane dodatkowe wynagrodzenia roczne, tzw. trzynastki. Dodatkowe wynagrodzenie roczne przysługuje za pracę w poprzednim roku. Jednak nie wszyscy pracownicy zatrudnieni w 2009 r. nabędą prawo do „trzynastki” za ten rok.

Zgodnie jednak z poglądem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, popartym uchwałą Sądu Najwyższego z 13 grudnia 2005 r. (II PZP 9/05, OSNP 2006/7-8/109), przy liczeniu stażu do „trzynastki” danego pracownika powinno się uwzględniać okres pozostawania w zatrudnieniu, a nie faktyczne świadczenie pracy. W konsekwencji pracownicy, którzy z różnych usprawiedliwionych powodów byli nieobecni w zakładzie i nie wykonywali przypisanych im obowiązków nawet przez czas dłuższy niż 6 miesięcy (np. osoby przebywające na długich zwolnieniach lekarskich czy urlopach macierzyńskich), także powinni mieć prawo do „trzynastki”.

Do okresu pozostawania w zatrudnieniu uprawniającego do „trzynastki” należy również wliczać dni urlopu bezpłatnego udzielonego w celu wykonywania pracy u innego pracodawcy przez okres ustalony w zawartym w tej sprawie porozumieniu między pracodawcami (art. 1741 Kodeksu pracy). Do okresu uprawniającego do dodatkowego wynagrodzenia wliczamy także zwolnienia od pracy z tytułu opieki nad dzieckiem w wieku do ukończenia 14 lat, z okazji ślubu pracownika lub urodzenia się jego dziecka czy dni, w czasie których pracownik był zwolniony z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia.

Niewątpliwie stosowanie w praktyce drugiej z zaprezentowanych interpretacji jest korzystniejsze dla pracownika i w razie ewentualnego sporu nie powinno spotkać się z zarzutem wykroczenia przeciwko prawom pracowniczym.

PRZYKŁAD

Zatrudniona w gospodarstwie pomocniczym Izabela W. zaszła w ciążę i z tego powodu w 2009 r. efektywnie świadczyła pracę jedynie przez 4 miesiące (najpierw przebywała na zwolnieniu chorobowym, a później na urlopie macierzyńskim). Zgodnie z poglądem Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej w przedstawionej sytuacji Izabeli W. należy wypłacić wynagrodzenie roczne w wysokości proporcjonalnej do okresu faktycznie przepracowanego w 2009 r.

Przerwy w zatrudnieniu

Występowanie przerw między okresami zatrudnienia u danego pracodawcy w roku kalendarzowym nie pozbawia prawa do „trzynastki”. Sąd Najwyższy uzasadniając uchwałę z 15 stycznia 2003 r. (III PZP 20/02, OSNP 2004/1/4) uznał, że nie jest istotne, czy okres uprawniający do wynagrodzenia rocznego został przepracowany bez przerwy, czy składało się na niego kilka umów o pracę.

PRZYKŁAD

Robert B. pracował w 2009 r. w jednym z biur poselskich w okresie od 1 lutego do 30 czerwca, a następnie po 4-miesięcznej przerwie od 1 listopada do końca roku. Ponieważ w sumie jego okres zatrudnienia w biurze w 2009 r. wyniósł 7 miesięcy, przysługuje mu z tego tytułu „trzynastka”.


Obliczanie długości okresu zatrudnienia

Licząc nieprzerwany okres zatrudnienia należy postępować zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 19 grudnia 1996 r. (I PKN 47/96, OSNP 1997/17/310). Zgodnie z nim, upływ miesiąca pracy przypada w dniu bezpośrednio poprzedzającym dzień odpowiadający nazwą lub datą dniowi, w którym rozpoczęto liczenie okresu. W ocenie sądu nie należy w tym przypadku posiłkować się art. 112 Kodeksu cywilnego, który wskazuje, że termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdy takiego dnia nie ma w ostatnim miesiącu – w ostatnim dniu tego miesiąca.

Natomiast przy zliczaniu kilku okresów zatrudnienia u jednego pracodawcy obejmujących niepełne miesiące, miesiąc należy liczyć jako 30 dni (art. 114 Kodeksu cywilnego).

PRZYKŁAD

Henryk B. pracował w 2009 r. w starostwie powiatowym w okresie od 15 czerwca do 14 grudnia. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego Henryk B. nabył prawo do „trzynastki”. Henryk B. pracował od 15 czerwca do 14 grudnia 2009 r., czyli zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego równo 6 miesięcy. Przy obliczaniu okresu zatrudnienia pracownika nie należy kierować się tu dyspozycją art. 112 Kodeksu cywilnego, ponieważ w przedstawionych okolicznościach do 6-miesięcznego okresu zatrudnienia zabrakłoby 1 dnia.

Pozbawienie prawa do „trzynastki”

Pracownik nie otrzymuje wynagrodzenia rocznego, gdy w roku, za który jest ustalane do niego prawo:

● był nieobecny w pracy z przyczyn nieusprawiedliwionych dłużej niż dwa dni,

● stawił się do pracy lub przebywał w niej w stanie nietrzeźwości,

● został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia z pracy lub ze służby,

● jego umowa o pracę została rozwiązana bez wypowiedzenia z jego winy (art. 3 ustawy o „trzynastkach”).

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Saveinvest Sp. z o.o.

http://www.grunttozysk.pl

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »