| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Składniki wynagrodzenia > Uchwała SN z dnia 20 maja 2004 r. sygn. II PZP 7/04

Uchwała SN z dnia 20 maja 2004 r. sygn. II PZP 7/04

Przewodniczący SSN Andrzej Kijowski Sędziowie SN: Barbara Wagner, Józef Iwulski (sprawozdawca) Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiśniewskiego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. sprawy z powództwa Jolanty K.-Ł., Beaty S., Barbary S., Angeliki S., Agnieszki J., Dariusza B., Krzysztofa C., Mariusza

Przewodniczący SSN Andrzej Kijowski

Sędziowie SN: Barbara Wagner, Józef Iwulski (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Piotra Wiśniewskiego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. sprawy z powództwa Jolanty K.-Ł., Beaty S., Barbary S., Angeliki S., Agnieszki J., Dariusza B., Krzysztofa C., Mariusza L., Małgorzaty K., Elżbiety D., Mirosławy S., Danuty K., Haliny J. przeciwko Wojewódzkiemu Ośrodkowi Lecznictwa Psychiatrycznego w T. o zapłatę, na skutek zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu postanowieniem z dnia 12 lutego 2004 r. [...]

„1. czy wynikający z art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1995 r., Nr 1, poz. 2 ze zmianami) przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej przysługujący od dnia 1 stycznia 2001 r., nie niższy niż 203 zł. miesięcznie w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia, miał charakter przejściowy i dotyczył wyłącznie 2001 r.;

2. czy analogiczna sytuacja dotyczy art. 4a ust. 2 wyżej wymienionej ustawy w odniesieniu do roku 2002 r. ?"

podjął uchwałę:

Przejściowy charakter regulacji zawartych w przepisach art. 4a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.) nie dotyczy wysokości wynagrodzenia ukształtowanej w wyniku jego wzrostów przewidzianych w tych przepisach.

Uzasadnienie

Powodowie Jolanta K.-Ł., Beata S., Barbara S., Angelika S., Agnieszka J., Dariusz B., Krzysztof C, Mariusz L., Małgorzata K., Elżbieta D., Mirosława S., Danuta K. i Halina J. wnieśli pozew przeciwko Wojewódzkiemu Ośrodkowi Lecznictwa Psychiatrycznego w T. o zapłatę wynagrodzenia w wysokości 110,23 zł za każdy przepracowany miesiąc w latach 2002 i 2003.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że powodowie w spornym okresie byli pracownikami pozwanego. W2002 i 2003 r. nie otrzymali indywidualnych podwyżek miesięcznych wynagrodzeń. Roszczenia powodów oparte są na art. 4a ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.). Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw i ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 45). Nowelizacja ta była następstwem fali protestów pracowników służby zdrowia, które pod koniec 2000 r. miały miejsce na terenie kraju. Przepis art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. od początku budził w orzecznictwie wątpliwości interpretacyjne i poważne trudności w stosowaniu. Pojawiło się pytanie, czy stanowi on prawnie skuteczną podstawę roszczeń pracowników samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej o podwyższenie w 2001 r. wynagrodzeń za pracę. Spór interpretacyjny co do wykładni art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. rozstrzygnął Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 10 stycznia 2002 r., III ZP 32/01 (OSNAPiUS 2002 nr 10, poz. 229) stanął na stanowisku, że art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń stanowi podstawę indywidualnych roszczeń pracowników zatrudnionych w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej o podwyższenie w 2001 r. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę o kwotę nie niższą niż 203 zł w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. stanowi wyjątek w ustawie, która nie tworzy indywidualnych roszczeń pracowniczych. Przepis art. 4a ust. 2 nie odbiega natomiast od pozostałej treści ustawy. W tym przepisie ustawodawca powraca do sformułowań typowych dla ogólnego charakteru ustawy. Ponownie pojawia się w nim wskaźnik parametryczny. Pojęcie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia tym razem występuje w oderwaniu od określonego kwotowo minimum, a w odniesieniu do uregulowanej w nim podwyżki ustawodawca odstępuje od użycia słowa „przysługuje". Brak jest więc kluczowych elementów, które dały podstawę do wywiedzenia z brzmienia art. 4a ust. 1 ustawy zindywidualizowanych roszczeń. Biorąc to pod uwagę, Sąd Rejonowy oddalił powództwa.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych

Narzędzia kadrowego

POLECANE

UMOWY ZLECENIA 2017

reklama

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

Andrzej Szczerbowski

Prawnik, ekspert prawa cywilnego, podatkowego i handlowego.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »