| INFORFK | INFORRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | SKLEP
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Wynagrodzenia > Rozliczanie wynagrodzeń > Jak liczyć utracony zarobek pracownika wezwanego do sądu w charakterze świadka

Jak liczyć utracony zarobek pracownika wezwanego do sądu w charakterze świadka

Pracownik przedstawił w dziale kadr wezwanie z sądu cywilnego do stawienia się w sprawie cywilnej w charakterze świadka. Potrzebuje zaświadczenia o utraconym zarobku, jaki uzyskałby w tym czasie za pracę, w celu uzyskania rekompensaty od sądu. Jak ustalić wysokość utraconego zarobku, skoro pracownik otrzymuje pensję podstawową 1700 zł brutto i zmienne premie miesięczne w wysokości od 10% do 30% pensji podstawowej?

Utracony zarobek pracownika wezwanego do sądu w charakterze świadka należy obliczyć jak ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. Do podstawy należy wliczyć stałe wynagrodzenie zasadnicze i zmienne miesięczne premie z okresu 3 miesięcy poprzedzających miesiąc, w którym pracownik musiał stawić się w sądzie.

UZASADNIENIE

Utracony zarobek to kwota wynagrodzenia, jakie pracownik otrzymałby za dzień pracy, gdyby nie został wezwany przed sąd w charakterze świadka. Pracodawca ma obowiązek zwolnienia pracownika od pracy na okres potrzebny do stawienia się na wezwanie sądu jako świadek. Pracownik musi go uprzedzić o przyczynie absencji i jej długości, dostarczając wezwanie do osobistego stawienia się przed sądem w charakterze świadka ze swoją notatką, że potwierdza przybycie (§ 6 i § 2 ust. 1 rozporządzenia o usprawiedliwianiu nieobecności w pracy).

Za czas takiego zwolnienia od pracy pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia, lecz wystawia wezwanej osobie zaświadczenie określające wysokość pensji, jaką by otrzymała za pracę w tym czasie (§ 16 ust. 2 rozporządzenia o usprawiedliwianiu nieobecności w pracy).

Na podstawie zaświadczenia pracownik może się zwrócić do sądu o wypłatę wynagrodzenia za utracony zarobek w wysokości przeciętnej dniówki za dzień nieobecności w pracy z tego powodu. Stawka dzienna rekompensaty nie może jednak przekraczać 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe określonej w ustawie budżetowej (art. 85 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Obecnie kwota bazowa dla tych osób wynosi 1835,35 zł, dlatego stawka dzienna rekompensaty nie może być wyższa niż 84,43 zł (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy budżetowej na rok 2010).


Pracownik dostaje odszkodowanie za utracony zarobek również wtedy, gdy stawił się w sądzie, ale nie został przez sąd wysłuchany np. z powodu przewlekłości sprawy.

Zwrot kosztów od sądu przysługuje pracownikowi również za czas:

  • podróży z miejsca zamieszkania do miejsca wykonania czynności sądowej,
  • noclegu,
  • utrzymania w miejscu przesłuchania

– według przepisów o podróżach służbowych w kraju w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej.

Wynagrodzenie za utracony zarobek, jaki pracodawca podaje do wymienionych celów w zaświadczeniu, należy liczyć jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (art. 85 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych).

WAŻNE!

Wynagrodzenie za utracony zarobek wezwanego do sądu w charakterze świadka obliczamy jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Do podstawy wymiaru świadczenia wchodzą następujące składniki wynagrodzeń:

  • w stałej kwocie miesięcznej – w kwocie należnej w miesiącu, kiedy pracownik stawił się w sądzie,
  • zmienne za okresy nie dłuższe niż 1 miesiąc – w średniej wartości wypłaconej pracownikowi podczas 3 wcześniejszych miesięcy,
  • w stałej stawce miesięcznej i składniki zmienne za okresy dłuższe niż miesiąc – w średniej wysokości wypłaconej w ciągu 12 uprzednich miesięcy.

Z podstawy obliczenia świadczenia należy wyłączyć składniki wymienione w § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop.

Obliczoną podstawę wymiaru należy podzielić przez współczynnik ekwiwalentu (w 2010 r. dla pełnego etatu jest to 21,08), a następnie przez normę dobową obowiązującą pracownika. Uzyskaną stawkę godzinową należy pomnożyć przez tyle godzin, ile wezwany do sądu powinien przepracować w dniu nieobecności w pracy (§ 18 rozporządzenia urlopowego).


PRZYKŁAD

Krzysztof W. jest zatrudniony na 3/4 etatu w równoważnym systemie czasu pracy. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Otrzymuje 1700 zł płacy zasadniczej i zmienne premie miesięczne od 10% do 30% płacy zasadniczej. Dostał wezwanie z sądu cywilnego do stawienia się w charakterze świadka 20 maja 2010 r. W tym dniu pracownik miał przepracować 7 godzin. W 2010 r. dostał premie – w kwietniu 170 zł, w marcu 255 zł, a w lutym 204 zł. Aby ustalić kwotę utraconego zarobku w dniu wezwania do sądu, obliczamy po kolei:

  • podstawę wymiaru utraconego zarobku:

– pensja zasadnicza: 1700 zł,

– zmienne premie: (170 zł + 255 zł + 204 zł) : 3 miesiące = 209,67 zł,

– razem: 1700 zł + 209,67 zł = 1909,67 zł;

  • stawkę godzinową utraconego zarobku:

w tym celu podstawę wymiaru należy podzielić przez współczynnik ekwiwalentu, który w 2010 r. wynosi dla 3/4 etatu 15,81 [(21,08 x 3) : 4]. Wynik należy podzielić przez 7 godzin (norma dobowa obowiązująca pracowników niepełnosprawnych w stopniu znacznym i umiarkowanym):

(1909,67 zł : 15,81 zł) : 7 godzin = 120,79 zł; 120,79 zł : 7 godzin = 17,26 zł;

  • kwotę utraconego zarobku:

ustaloną stawkę godzinową należy pomnożyć przez 7 godzin, które pracownik powinien przepracować w dniu wezwania do sądu: 17,26 zł x 7 godzin = 120,82 zł.

Kwota 120,82 zł jest większa od 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, określonej w ustawie budżetowej (tj. 84,43 zł dziennie). Oznacza to, że wynagrodzenie za utracony zarobek (z 20 maja 2010 r.) pracownika wezwanego do sądu w charakterze świadka wyniesie 84,43 zł dziennie.

Podstawa prawna

  • § 2 ust. 1, § 6 i § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz.U. Nr 60, poz. 281 ze zm.),
  • art. 85–88 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.),
  • art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy budżetowej na rok 2010 z 22 stycznia 2010 r. (Dz.U. Nr 19, poz. 102),
  • § 14–19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U. Nr 2, poz. 14 ze zm.).

POLECANE ARTYKUŁY

TERMINARZ

GRU22
TydzieńPWŚCPSN
491234567
50891011121314
5115161718192021
5222232425262728
129303101020304

Ostatnio na forum

Narzędzia kadrowego

Eksperci infor.pl

Jacek Janusz

Asesor Komorniczy, specjalista z zakresu postępowania egzekucyjnego

Zostań ekspertem Infor.pl »