| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Zasiłki i inne świadczenia > Zasady przyznawania świadczeń rodzinnych (cz. 1)

Zasady przyznawania świadczeń rodzinnych (cz. 1)

Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego na poziomie Wspólnoty Europejskiej obejmuje m.in. świadczenia rodzinne.

Każde państwo członkowskie Unii Europejskiej ma swobodę kształtowania wysokości, charakteru i zasad przyznawania świadczeń rodzinnych na swoim terytorium. Należy jednak podkreślić, że we wspólnej Europie, charakteryzującej się m.in. swobodnym przepływem osób i swobodą podejmowania zatrudnienia obywateli jednego państwa członkowskiego w innym państwie członkowskim, zaistniała konieczność skoordynowania na poziomie Wspólnoty Europejskiej zasad wypłaty różnego rodzaju świadczeń, w tym rodzinnych.

Podstawowymi aktami prawa wspólnotowego regulującymi ww. kwestie są:

• rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie,

• rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 dotyczące wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71.

Co jest świadczeniem rodzinnym?

Definicja świadczenia rodzinnego w prawie wspólnotowym ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy. Oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, wyrównujące koszty utrzymania rodziny zgodnie z ustawodawstwem dotyczącym tych świadczeń, z wyłączaniem specjalnych zasiłków porodowych lub zasiłków z tytułu przysposobienia, które są określone w załączniku II do omawianego rozporządzenia (art. 1 ust. 1 lit. u ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71).

Definicja wskazuje, że przy określeniu rodzaju, charakteru, wysokości i zasad przyznawania różnego rodzaju świadczeń pieniężnych należy przeanalizować prawo krajowe, czyli ustawę z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, zwanej dalej ustawą o świadczeniach rodzinnych.

Mimo że z samej definicji (art. 249 TWE) rozporządzenie wspólnotowe stosuje się bezpośrednio w polskim porządku prawnym, art. 1 ust. 2 pkt lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych wyraźnie stanowi, że świadczenia te na terytorium Polski przysługują nie tylko obywatelom Polski, ale także cudzoziemcom, do których stosuje się rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72.

Zgodnie z art. 2 tej ustawy świadczeniami rodzinnymi są:

• zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego,

• świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny i świadczenie pielęgnacyjne,

• zapomoga wypłacana przez gminy, na podstawie art. 22a,

• jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka.

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w art. 1 ust. 1 lit. u ppkt (ii) wyszczególnia dodatkową kategorię w ramach świadczeń rodzinnych, a mianowicie zasiłki rodzinne. W rozumieniu tego aktu są to okresowe świadczenia pieniężne przyznawane wyłącznie w zależności od liczby oraz wieku członków rodziny.

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Marcin Grabowski

Prawnik.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »