| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Zasady podlegania > Porozumienie wyjątkowe z niemiecką instytucją ubezpieczeniową

Porozumienie wyjątkowe z niemiecką instytucją ubezpieczeniową

Prowadzę w Polsce firmę wykonującą roboty ogólnobudowlane i wykończeniowe. Zatrudniam 50 pracowników. Z uwagi na to, że w ostatnim roku moja firma wykonywała niewielką liczbę umów w Polsce, zacząłem poszukiwać możliwości realizacji kontraktów na terenie innych krajów Unii Europejskiej. Znalazłem kontrahentów z Niemiec, Francji, Belgii i Holandii, dla których chciałbym wykonywać prace. Ze wstępnych uzgodnień z kontrahentami wynika, że pracownicy mojej firmy mogliby wykonywać prace na terenie tych państw przez okres od 3 do 5 lat. Czy w tym okresie będą oni mogli nadal podlegać ubezpieczeniom w Polsce (w ZUS)?

Różnice dotyczące zawierania porozumień wyjątkowych między stroną polską a niemiecką dotyczą również sposobu, w jaki jest traktowana sytuacja osób wysyłanych ponownie do pracy w Niemczech po stosunkowo krótkiej przerwie, w czasie której pracownik był zatrudniony w Polsce. Strona niemiecka wlicza do jednego okresu delegowania wszystkie okresy pracy po krótkich przerwach, chyba że przerwa w wykonywaniu pracy w Niemczech wynosiła co najmniej 12 miesięcy. Gdyby okres przerwy był krótszy niż 12 miesięcy, wówczas okresy, w których obowiązywało polskie ustawodawstwo, będą łącznie wliczane do całkowitego okresu, na jaki będzie zawierane porozumienie wyjątkowe. Jeśli przy uwzględnieniu wliczonych okresów zatrudnienie w Niemczech przekroczyłoby 5 lat, instytucja niemiecka może wyrazić zgodę na zawarcie porozumienia wyjątkowego tylko po uwzględnieniu szczególnych okoliczności, np. szczególnych kwalifikacji i umiejętności zawodowych pracownika. Przy przerwach w wykonywaniu pracy na terenie Niemiec krótszych niż 12 miesięcy, okresy, w których dana osoba wykonywała pracę zarobkową w Polsce, nie będą wliczane do całkowitego okresu, na jaki będą zawierane porozumienia wyjątkowe.

Przez „zatrudnienie” w Polsce w czasie 12-miesięcznej przerwy strona niemiecka uznaje również okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych lub zasiłku chorobowego.

PRZYKŁAD

Maciej R. został oddelegowany przez firmę PRIMA do wykonywania pracy na terenie Niemiec na okres od 1 października 2008 r. do 30 września 2012 r. Pracownik ten 31 lipca 2011 r. uległ wypadkowi w Niemczech i delegowanie zostało przerwane na okres leczenia i rehabilitacji, który trwał 6 miesięcy – od 1 sierpnia 2011 r. do 31 stycznia 2012 r. (przebywał na zasiłku z ubezpieczenia wypadkowego). Od 1 lutego 2012 r. firma ponownie wysłała Macieja R. do pracy w Niemczech. Gdyby pracownik nieprzerwanie wykonywał pracę na terenie Niemiec, to dopuszczalny okres 5 lat, na jaki strona niemiecka udziela zgody na utrzymanie stosowania polskiego ustawodawstwa, upływałby 30 września 2013 r. W związku z tym, że Maciej R. miał 6-miesięczną przerwę w wykonywaniu pracy w Niemczech, w trakcie której pobierał zasiłek chorobowy, okres 5 lat obowiązywania porozumienia wyjątkowego będzie mógł zostać wydłużony o okres tej 6-miesięcznej przerwy. Firma PRIMA będzie więc mogła wystąpić o zawarcie porozumienia wyjątkowego do 31 marca 2014 r.

PRZYKŁAD

Jan W. w okresie od 1 stycznia do 30 listopada 2010 r. wykonywał pracę w Niemczech na rzecz polskiej firmy KING-BUD. Stosunek pracy z delegującym polskim przedsiębiorstwem ustał z dniem zakończenia kontraktu w Niemczech. Po powrocie do kraju Jan W. zarejestrował się jako osoba bezrobotna. Firma KING-BUD od 1 marca 2012 r. będzie realizować kolejny kontrakt na terenie Niemiec. Z uwagi na brak wykwalifikowanych i sprawdzonych pracowników ponownie zamierza zatrudnić Jana W. Okres, przez jaki Jan W. miałby wykonywać pracę na terenie Niemiec, wynosi 30 miesięcy. Jan W. miał 14-miesięczną przerwę w wykonywaniu pracy w Niemczech. W tym czasie był w Polsce osobą bezrobotną. Wcześniejszy, 11-miesieczy okres pracy w Niemczech, nie zostanie zaliczony do łącznego okresu zatrudnienia w Niemczech, na jaki będzie zawierane porozumienie wyjątkowe.

Strona polska i strona niemiecka zawierają porozumienia wyjątkowe na okres do 5 lat, wliczając w to wcześniejsze okresy delegowania. W szczególnych przypadkach okres zwolnienia ze stosowania ustawodawstwa państwa, w którym jest wykonywana praca, może zostać przedłużony o okres kolejnych 3 lat, czyli łącznie na okres do 8 lat. Jednak każdy taki przypadek będzie wymagał indywidualnego rozpatrzenia.

PRZYKŁAD

Michał T. został oddelegowany przez przedsiębiorstwo BUDPOL do Niemiec na okres od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2012 r. (3 lata) do wykonywania pracy na stanowisku kierownika kontraktu. W tym okresie podlegał polskim przepisom w zakresie zabezpieczenia społecznego na podstawie zgody wydanej przez niemiecką instytucję ubezpieczeniową. Firma zawarła nową umowę z kontrahentem niemieckim na okres kolejnych 3 lat od 1 kwietnia 2012 r. do 2015 r. i chce, aby Michał T. ponownie objął stanowisko kierownika kontraktu.

Biorąc pod uwagę pierwszy okres 3 lat wykonywania pracy w Niemczech i kolejny przewidywany okres 3 lat – łączny okres zatrudnienia w Niemczech przekraczałby 5 lat. W takiej sytuacji uzyskanie zgody na zwolnienie z podlegania niemieckim przepisom ubezpieczeniowym jest możliwe tylko wówczas, gdy we wniosku o zawarcie porozumienia wyjątkowego zostaną podane szczególne kwalifikacje zawodowe i umiejętności pracownika uzasadniające tak długi okres pracy w Niemczech, z jednoczesnym zachowaniem polskiego ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego.

Podstawa prawna:

  • art. 16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L 166/1 z 30 kwietnia 2004 r.),
  • art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284/1 z 30 października 2009 r.),
  • pkt 1 decyzji Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Nr A2 z 12 czerwca 2009 r. dotyczącej wykładni art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 w sprawie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracowników delegowanych i osób wykonujących pracę na własny rachunek tymczasowo pracujących poza państwem właściwym (Dz.Urz. UE C 106/5 z 24 kwietnia 2010 r.).
reklama

Autor:

specjalista w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego UE

Źródło:

INFOR
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Mariusz Urawski

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »