| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Składki na ubezpieczenie > Wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r. sygn. II UK 403/03

Wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r. sygn. II UK 403/03

Decyzja wymierzająca płatnikowi składek dodatkową opłatę na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) podlega kontroli sądowej nie tylko pod względem jej formalnej poprawności, ale także merytorycznej zasadności i celowości. Przewodniczący SSN Andrzej Kijowski

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako podstawę kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji „zwolnienie Odlewni Z. SA w C. od uiszczenia opłaty dodatkowej”, jego pełnomocnik wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. o „zmianę wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie [...] i oddalenie odwołania od decyzji organu rentowego z dnia 8 sierpnia 2001 r.” Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji powołała potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. W uzasadnieniu kasacji podniosła, że brzmienie art. 24 ustawy o ubezpieczeniu społecznym „jednoznacznie ustala zakres i sposób jego zastosowania, które to przesłanki decydują również o zakresie kognicji Sądu w przypadku odwołania od decyzji Zakładu nakładającej opłatę dodatkową”. Kontrola zasadności nałożenia opłaty dodatkowej, przy uwzględnieniu sytuacji finansowej płatnika, jest błędną interpretacją treści przepisu, czy wręcz jego nadinterpretacją „poprzez odwołanie do materii zastrzeżonej dla innych przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych”. Ponadto, ustawodawca nie użył w powołanym przepisie takich zwrotów, które należałoby odnieść do celowości lub zasadności nałożenia opłaty dodatkowej. Funkcją zaś opłaty dodatkowej jest „raczej” rekompensata wyrównująca straty Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wynikające z braku prawidłowego opłacania składek. Pełnomocnik strony skarżącej wskazała również na rozbieżność orzecznictwa sądów dotyczącego wykładni art. 24 ust.1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy, „w razie nieopłacenia składek lub opłacenia ich w zaniżonej wysokości” Zakład Ubezpieczeń Społecznych „może wymierzyć płatnikowi składek dodatkową opłatę w wysokości do 100% nie opłaconych składek”. Dokonanie tej czynności należy do sfery tzw. swobodnego uznania, którego istotą jest możliwość ustalenia przez organ swego zachowania się w stosunku do określonego już stanu faktycznego. Swobodne uznanie nie znaczy woluntaryzmu, dowolności, arbitralności. Jego zakres jest zawsze określony przez prawo. Ma też w każdym przypadku uchwytne, ustalone granice prawne, które tworzą przepisy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego. Podejmując czynność z zakresu swobodnego uznania, organ związany jest nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Rafał Biernacki

Aplikant adwokacki

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »