| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Składki na ubezpieczenie > Wyrok SN z dnia 28 marca 2006 r. sygn. I UK 206/05

Wyrok SN z dnia 28 marca 2006 r. sygn. I UK 206/05

Przedawnienie roszczenia opartego na art. 298 k.h. (obecnie art. 299 k.s.h.) nie stanowi przesłanki umorzenia należności składkowych na podstawie art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Skarżący zarzucają naruszenie art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wywodząc, że w sprawie zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, albowiem nie istnieje możliwość przeniesienia odpowiedzialności z tego tytułu na osoby trzecie (członków zarządu Spółki z o.o.), w stosunku do których (a nie do płatnika składek) roszczenia uległy przedawnieniu, co wyłącza możliwość przeniesienia odpowiedzialności na te osoby. Na wstępie należy zaznaczyć, iż w myśl art. 28 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, z uwzględnieniem ust. 2-4. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Oznacza to, że decyzja w tym zakresie należy do Zakładu, który może - na warunkach określonych powołanym przepisem - umarzać należności składkowe, jednakże może również umorzenia takiego odmówić, gdyż norma art. 28 ust. 2 wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2004 r, II UZP 6/04, OSNP 2004 nr 16, poz. 285). Decyzja odmawiająca umorzenia należności składkowych podlega merytorycznej kontroli sądu na podstawie przesłanek wskazanych w art. 28 ust. 2 i 3 ustawy (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2000 r, III ZP 15/00, OSNAPiUS 2000 nr 23, poz. 864).

W niniejszej sprawie problem sprowadza się do kwestii, czy występuje przesłanka umorzenia należności składkowych określona w art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a ściśle - czy możliwe jest przeniesienie odpowiedzialności płatnika z tego tytułu na osoby trzecie skutkujące brakiem podstaw do uznania całkowitej nieściągalności. Stosownie do art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych całkowita nieściągalność należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne zachodzi, gdy w przypadku dłużników - osób prawnych nastąpiło wykreślenie dłużnika z właściwego rejestru osób prawnych, przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należność, i jednocześnie nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie. Istotna dla oceny zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu kwestia dotyczy możliwości przeniesienia odpowiedzialności za zaległości Spółki z o.o. na członków jej zarządu. Zawarte w art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy uregulowanie należy rozpatrywać w powiązaniu z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), znajdującymi odpowiednie zastosowanie poprzez art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a w szczególności art. 59 § 1 pkt 3, art. 107 § 1, art. 108 § 1, art. 116 § 1 i 2 oraz art. 118 § 1 Ordynacji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. Stosownie do art. 59 § pkt 1 i 3 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części między innymi wskutek umorzenia zaległości (pkt 1) oraz przedawnienia (pkt 3). Oznacza to, iż umorzenie zaległości nie następuje wskutek następującego z mocy prawa przedawnienia i jest innym sposobem wygaśnięcia zobowiązania. Umorzenie należności może zatem dotyczyć tylko zaległości podatnika (odpowiednio płatnika składek na ubezpieczenie społeczne) istniejącej w momencie wydania decyzji, a tym samym nieprzedawnionej (która nie wygasła). Przepis art. 107 § 1 Ordynacji ustanawia odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika w określonych w ustawie przypadkach i zakresie. Odpowiedzialność członków zarządu spółki z o.o. za jej zaległości podatkowe oraz zakres tej odpowiedzialności uregulowane zostały w art. 116 Ordynacji (§ 1), przy czym obejmuje ona zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki (§ 2). O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w decyzji (art. 108 § 1), jednakże decyzji takiej nie można wydać, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa upłynęło 5 lat (art. 118 § 1). W takiej sytuacji występuje przypadek niemożności przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, która to niemożność - przy spełnieniu pozostałych przesłanek w przepisie tym określonych -stanowi podstawę uznania, iż zachodzi całkowita nieściągalność należności z tytułu składek.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Agnieszka Jakubowska-Gregier

Adwokat

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »