| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Składki na ubezpieczenie > Wyrok SN z dnia 29 marca 2006 r. sygn. II UK 103/05

Wyrok SN z dnia 29 marca 2006 r. sygn. II UK 103/05

Odsetki za zwłokę od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne, należne na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) w związku z art. 56 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i w związku z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. Nr 140, poz. 938 ze zm.), wynosiły 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego także przed zmianą art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadzoną ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

W apelacji Ryszard G. podtrzymał zarzut, że ZUS od 1998 r. naliczał odsetki bez podstawy prawnej, w związku z nieprzestrzeganiem obowiązującego porządku prawnego.

W ocenie Sądu Apelacyjnego istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w okresie, gdy powstała zaległość składkowa będąca przedmiotem sprawy, czyli od 1 września 1999 r. do 23 grudnia 2002 r., stawka odsetek za zwłokę w płatności zobowiązań podatkowych, a także zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (art. 23 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych), mogła być określona od wysokości podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego. Zdaniem Sądu w tym okresie, zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz.U. Nr 140, poz. 938 ze zm.), do ustalenia wysokości podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, uprawniona była Rada Polityki Pieniężnej a nie Prezes Narodowego Banku Polskiego. Artykuł 56 § 1 Ordynacji podatkowej w okresie objętym sporem stanowił natomiast, że stawka odsetek za zwłokę w płatności zobowiązań podatkowych wynosi 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalanej przez Prezesa NBP. Ponieważ w świetle ustawy o Narodowym Banku Polskim Prezes NBP nie był od 1 stycznia 2003 r. uprawniony do określania wysokości stóp procentowych NBP, to mamy do czynienia z niespójnością pomiędzy art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 12 ust. 2 ustawy o Narodowym Banku Polskim. Ta niespójność nie podważa jednak istoty zasady określania wysokości odsetek od zaległych podatków (składek na ubezpieczenia społeczne) zawartej w art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą wynoszą one 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego. W okresie objętym sporem stawki podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego określał niewątpliwie organ przewidziany w przepisach o Narodowym Banku Polskim, tj. Rada Polityki Pieniężnej, a nie Prezes NBP wskazany w art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej. Od 1 stycznia 2003 r. wprowadzono zmianę art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej przez stwierdzenie, że podstawę do obliczenia odsetek za zwłokę stanowią podstawowe stopy oprocentowania kredytu lombardowego, ustalane zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim. Zmiana ta potwierdza tylko intencje ustawodawcy, że odsetki za zwłokę są obliczane od podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego. Sąd dodał również, że w okresie objętym sporem podstawowe stopy oprocentowania kredytu lombardowego były ustalane tylko przez jeden organ, a mianowicie Radę Polityki Pieniężnej, i nie było żadnego innego organu Narodowego Banku Polskiego, który by je w tym okresie ustalał. W związku z tym ma wątpliwości, że tylko stopy procentowe ustalane przez Radę Polityki Pieniężnej mogły stanowić bazę do wyliczenia wysokości odsetek za zwłokę od zaległych podatków i składek na ubezpieczenia społeczne. W rezultacie tych rozważań Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że niespójność między art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 12 ust. 2 ustawy o Narodowym Banku Polskim nie daje podstaw do uznania, że art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej był w okresie objętym sporem przepisem bezprzedmiotowym i co za tym idzie, że określanie w tym okresie wysokości odsetek za zwłokę od zaległych podatków (składek na ubezpieczenia społeczne) było pozbawione podstawy prawnej.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

Ośrodki konferencyjno- szkoleniowe

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Rodzewicz Kudlicki & Rodzewicz

Kancelaria Adwokacka

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »