| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Uchwała SN z dnia 19 sierpnia 2004 r. sygn. I UZP 1/04

Uchwała SN z dnia 19 sierpnia 2004 r. sygn. I UZP 1/04

Urzędnikowi państwowemu, z którym stosunek pracy rozwiązano na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) emerytura określona w art. 27 ust. 2 tej ustawy przysługuje, jeśli wszystkie warunki do jej nabycia spełnił przed rozwiązaniem stosunku pracy.

Sąd Najwyższy nie podziela wątpliwości Sądu Apelacyjnego wynikających z tego, że tylko mianowanemu urzędnikowi urzędów państwowych, który nie nabył prawa do emerytury przysługuje - w okresie między ustaniem zatrudnienia w likwidowanym lub reorganizowanym urzędzie a podjęciem pracy lub działalności gospodarczej - świadczenie pieniężne z art. 131 ustawy o pracownikach państwowych. Świadczenie to wypłacane jest ze środków budżetu państwa i nie ma związku ze świadczeniami z zabezpieczenia lub też z ubezpieczenia społecznego. Przepisy stanowiące reguły przechodzenia na emerytury pracowników urzędów państwowych są - jak to słusznie podkreślił Sąd Apelacyjny - przepisami szczególnymi. Na wyjątkowość uregulowań dotyczących emerytur urzędników urzędów państwowych, zwłaszcza mianowanych, wskazuje nie tylko wspomniany art. 27 ust. 2 lecz także jego ust.3. Przepisy szczególne, stanowiące wyjątki od powszechnie obowiązujących zasad, podlegają wykładni ścisłej. Na rozszerzającą wykładnię nie pozwala także konstrukcja gramatyczna przepisu,: „w razie rozwiązania ...przysługuje emerytura, jeżeli ... ukończył... i ma..." Przyjęte w tym zdaniu następstwo czasów, czas przeszły dokonany w zdaniu warunkowym („,jeżeli ukończył”), a w drugiej części czas teraźniejszy („i ma"), w sposób nie budzący wątpliwości oznacza, że ukończenie określonego wieku oraz posiadanie wymaganego okresu zatrudnienia mają poprzedzać rozwiązanie stosunku pracy.

Zdaniem składu rozpatrującego przedstawione zagadnienie, brak jest argumentów przemawiających za poglądem, że każdy były urzędnik państwowy posiadający wymagany okres zatrudnienia ma prawo do wcześniejszej emerytury przewidzianej w art. 27 ust.2 ustawy o pracownikach państwowych, bez względu na to, kiedy ukończy wiek określony w tym przepisie. Żadna z metod wykładni nie prowadzi do wniosku, że urzędnikowi państwowemu, który do rozwiązania stosunku pracy z przyczyn w tym przepisie określonych nie spełnił warunków do nabycia prawa do emerytury, i z tego powodu był uprawniony do pobierania świadczenia z budżetu państwa przewidzianego w art. 131 ust. 1 tej ustawy, przysługują kolejno: świadczenie z zabezpieczenia społecznego, jakim jest świadczenie przedemerytalne, a następnie emerytura, na warunkach łagodniejszych od powszechnie obowiązujących. Dodatkowym argumentem przemawiającym przeciwko stanowisku, że na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o pracownikach państwowych, po spełnieniu warunków przewidzianych w tym przepisie, prawo do emerytury przysługuje każdemu pracownikowi urzędu państwowego, jeśli tylko kiedykolwiek doszło do rozwiązania z nim stosunku pracy z powodu likwidacji urzędu (jego reorganizacji uniemożliwiającej dalsze zatrudnienie), przemawia i to, że niewątpliwie celem przyznania mianowanym urzędnikom państwowym świadczenia z budżetu państwa było, w przeciwieństwie do świadczenia przedemerytalnego, ułatwienie im podjęcia nowej pracy lub działalności gospodarczej, a nie umożliwienie im biernego oczekiwania na ukończenie wieku emerytalnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji uchwały.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Iwona Ostrowska

ekspert Instytutu Rozwoju Biznesu

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »