| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Wyrok SN z dnia 16 sierpnia 2005 r. sygn. I UK 378/04

Wyrok SN z dnia 16 sierpnia 2005 r. sygn. I UK 378/04

Na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) w związku z § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) emerytura przysługuje tylko tym dziennikarzom, którzy w dniu osiągnięcia wieku emerytalnego wykonywali pracę dziennikarską na podstawie umowy o pracę.

Bezprzedmiotowe natomiast są wywody kasacji dotyczące tego, że po 31 października 1995 r. wnioskodawca nadal wykonywał na rzecz Polskiego Radia pracę „zdefiniowaną w układzie zbiorowym pracy dziennikarzy” oraz był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, ponieważ ani członkostwo w Stowarzyszeniu, ani układ zbiorowy pracy dziennikarzy, w żaden sposób nie określają charakteru umowy, na podstawie której wnioskodawca jako dziennikarz wykonywał swój zawód. Jest to typowy zawód określany jako „wolny”, wykonywany nie tylko na podstawie umowy o pracę. Chybiony jest wywód kasacji, że warunek ukończenia wieku emerytalnego „w czasie wykonywania pracy dziennikarskiej” w rozumieniu powoływanego wyżej § 13 rozporządzenia, spełnia dziennikarz, który wykonuje pracę dziennikarską w rozumieniu art. 22 układu zbiorowego pracy dziennikarzy. Chybiony dlatego, że zarówno art. 32 ustawy o FUS, jak i § 13 tego rozporządzenia jednoznacznie odnoszą się tylko do pracowników, a nie do wszystkich osób wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Wobec przytoczenia w kasacji jako jej podstawy wyłącznie naruszenia prawa materialnego, ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku są dla Sądu Najwyższego - stosownie do art. 39311 § 2 k.p.c. - wiążące. Trafnie podniósł Sąd Apelacyjny, że skoro po 31 października 1995 r. od honorariów wnioskodawczynie były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne, to należy przyjąć, że wykonywał on zawód dziennikarza poza stosunkiem pracy.

Wielokrotnie już Sąd Najwyższy wyjaśniał, że przepisy przewidujące prawo do emerytur z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze są przepisami szczególnymi, ich wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna, podlegają wykładni ścisłej. Stosownie do tej ostatniej wykładni, trafny jest pogląd Sądu Apelacyjnego, że na podstawie art. 32 ust. 3 pkt 4 ustawy o FUS w związku z § 13 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego, emerytura w wieku 60 lat (dla mężczyzn) przysługuje tylko tym dziennikarzom, którzy w dniu ukończenia tego wieku byli zatrudnieni na podstawie umowy o pracę.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności przytoczonej podstawy kasacyjnej, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39312 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Barbara Głowacka

Prawnik, konsultant podatkowy w Instytucie Studiów Podatkowych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »