| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Wyrok SN z dnia 16 sierpnia 2005 r. sygn. I UK 362/04

Wyrok SN z dnia 16 sierpnia 2005 r. sygn. I UK 362/04

Zalecenie lekarskie odsunięcia pracownika od wykonywanej pracy ze względów profilaktycznych nie jest wystarczającą przesłanką uznania go za niezdolnego do pracy w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.).

Rozpatrywana kasacja nie zawiera uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c; nie jest nim streszczenie przebiegu sprawy i przedstawienie poglądu na stan zdrowia wnioskodawcy, odmiennego od ustaleń i ocen stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku. Nie jest także uzasadnieniem stosownym do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. ocena ustaleń dokonanych przez Sąd orzekający jako „błędnych", skoro nie została ona poparta wywodem prawnym. Kasacja ani jednym zdaniem nie wskazała ani jednej reguły wyznaczającej granice swobodnej oceny dowodów, jaką przekroczył Sąd Apelacyjny, co zwalnia Sąd Najwyższy z potrzeby omawiania bezzasadności tego zarzutu, także w jego powiązaniu z art. 382 i 391 k.p.c.

Bezprzedmiotowymi są zarzuty naruszenia zarówno art. 386 § 1 k.p.c, „przez uwzględnienie" apelacji organu rentowego, jak i art. 385 k.p.c, „przez jego niezastosowanie" do tejże apelacji. O zasadności lub bezzasadności apelacji nie decyduje jej ocena dokonana przez strony (zarówno przez stronę wnosząca ten środek odwoławczy, jak i przez stronę przeciwną), lecz ocena Sądu drugiej instancji uprawnionego do orzekania merytorycznego na podstawie własnych ustaleń i ich subsumcji pod właściwą normę prawną. Na czym polegał zarzucany Sądowi Apelacyjnemu błąd w tej ocenie, tego skarżący nie wykazał, a sam fakt uwzględniania lub też oddalenia apelacji nie stanowi naruszenia tych przepisów.

Wobec bezzasadności wszystkich kasacyjnych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Sąd Najwyższy przy ocenie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego jest związany - stosownie do art. 39311 § 2 k.p.c. - ustaleniami stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku. Takim ustaleniem, wiążącym w sprawie, jest ustalenie, że wnioskodawca „nie jest osobą częściowo niezdolną do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (ślusarza) w związku z chorobą zawodową", lecz jedynie z przyczyn profilaktycznych nie powinien wykonywać pracy w ponadnormatywnym hałasie. Zakres podmiotowy art. 12 ust. 3 ustawy o FUS nie obejmuje osób, które ze względów profilaktycznych powinny być odsunięte od pracy w określonych warunkach, tak więc zarzut błędnej wykładni tego przepisu jest nie-trafny. Od kilkudziesięciu lat utrwalona jest zarówno praktyka orzekania o inwalidztwie, jak i orzecznictwo sądowe, w tym również Sądu Najwyższego, że zalecenie lekarskie odsunięcia od pracy ze względów profilaktycznych nie daje podstawy do uznania inwalidztwa (por. wyrok Trybunału Ubezpieczeń Społecznych z 12 czerwca 1959 r, II TR 315/58, OSPiKA 1960, poz. 322) Zmiana stanu prawnego polegająca na zastąpieniu inwalidztwa pojęciem niezdolności do pracy nie zdezaktualizowała tego orzecznictwa, co potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 grudnia 2000 r, II UKN 160/00, (OSNAPiUS 2002 nr 16, poz. 396).

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Ireneusz Matusiak

Radca Prawny

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »