| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Wyrok SN z dnia 16 sierpnia 2005 r. sygn. I UK 362/04

Wyrok SN z dnia 16 sierpnia 2005 r. sygn. I UK 362/04

Zalecenie lekarskie odsunięcia pracownika od wykonywanej pracy ze względów profilaktycznych nie jest wystarczającą przesłanką uznania go za niezdolnego do pracy w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.).

W kasacji od tego wyroku, wnioskodawca wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego zmianę przez oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od organu rentowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego, zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego: 1) art. 381 k.p.c, art. 233 § 1 k.p.c, art. 278 § 1 k.p.c. i art. 290 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c, „przez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłych ze Ś. Akademii Medycznej z zakresu laryngologii oraz dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu medycyny pracy" 2) art. 382 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c, „przez błędną a zarazem odmienną w stosunku do przyjętej przez Sąd pierwszej instancji ocenę opinii biegłych i w konsekwencji poczynienie sprzecznego z treścią zebranego materiału dowodowego ustalenia, że ubezpieczony nie jest osobą częściowo niezdolną do pracy" 3)art. 386 § 1 k.p.c., „przez uwzględnienie w całości apelacji organu rentowego pomimo jego bezzasadności": 4) art. 385 k.p.c, „przez jego niezastosowanie, mimo, że apelacja organu rentowego jest w całości bezzasadna". Zarzucając natomiast naruszenie przepisów prawa materialnego wskazał na „błędną wykładnię art. 12 ust. 3 ustawy o FUS poprzez ustalenie przez Sąd, iż ubezpieczony nie jest częściowo niezdolny do pracy". Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie przedmiotowej kasacji, wskazał, „iż zaskarżony wyrok oczywiście narusza prawo wskazane w granicach zaskarżenia". Ponadto wskazano na potrzebę wykładni art. 12 ustawy o FUS w zakresie pojęcia: „posiadane kwalifikacje", które - zdaniem skarżącego - wywołuje rozbieżności w orzecznictwie.

Rozpoznając sprawę Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Wobec przytoczenia w kasacji obydwu podstaw wskazanych w art. 3933 k.p.c, w pierwszej kolejności ocenie podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 381 k.p.c. jest chybiony. Z przepisu tego wynika bowiem generalna zasada, że skoncentrowanie materiału procesowego powinno nastąpić w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Dopuszczając możliwość powołania w postępowaniu apelacyjnym nowych faktów i środków dowodowych, jakie nie były uwzględnione w zaskarżonym rozstrzygnięciu, ustawodawca wyraźnie pozostawia sądowi drugiej instancji zarówno ocenę, czy są to fakty i dowody nowe, względnie takie, które strona mogła powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jak i ocenę, czy potrzeba ich powołania wynikła później, a także decyzję o ewentualnej celowości ich uwzględnienia. W rozpoznawanej sprawie to nie art. 381 k.p.c. był podstawą odmowy dopuszczenia nowego dowodu z opinii Akademii Medycznej. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyczerpująco wyjaśnił zarówno mankamenty opinii biegłego, wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i potrzebę zasięgnięcia dodatkowej opinii. Stanowisko tego Sądu w żaden sposób nie narusza art. 278 § 1 i art. 290 k.p.c. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że w sprawach o świadczenia rentowe powołanie dowodu z opinii instytutu naukowego lub naukowo badawczego ma charakter wyjątkowy i jest zasadne wówczas, gdy wyniki przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego budzą wątpliwości sądu, a w szczególności jeśli w inny sposób nie można usunąć sprzeczności pomiędzy opiniami biegłych, zwłaszcza ich rozbieżności diagnostycznych. Potrzeba powołania innego lub też dodatkowego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonych opinii (orzeczenie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 1999 r, I PKN 20/99, OSNAPiUS 2000 nr 22, poz. 807). Okoliczność, że opinia biegłego nie zadowala jednej ze stron nie nakłada na sąd orzekający powinności zasięgania kolejnej opinii.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Dariusz Budnik

Radca Prawny - Kancelaria Prawna Cyman i Wspólnicy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »