| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Postanowienie SN z dnia 13 maja 2005 r. sygn. II UZ 23/05

Postanowienie SN z dnia 13 maja 2005 r. sygn. II UZ 23/05

W sprawie o waloryzację emerytury skarżący ma obowiązek wskazać w kasacji wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3933 § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Sąd Apelacyjny w Poznaniu postanowieniem z 17 lutego 2005 r. [...] umo-rzył postępowanie wszczęte na skutek wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 17 czerwca 2004 r. z tej przyczyny, że „pismem z dnia 29.01.2005 r. wnioskodawca Zygmunt P. cofnął wniesioną kasację w sprawie.” Tymczasem, wnioskodawca w swym piśmie z 29 stycznia 2005 r. wyraźnie oświadczył, co następuje: „cofam wszelkie i odwołuję wszelkie fikcyjne, hipotetyczne wartości przedmiotu sporu o ile takie zostały przez kogoś wskazane bez podstawy prawnej z mocą ex tunc, zażalenie i kasację w sprawach [...] podtrzymuję w całości”. W tej sytuacji, brak było podstaw dla umorzenia postępowania kasacyjnego z powodu cofnięcia przez wnioskodawcę wniesionej kasacji, a w konsekwencji zażalenie pełnomocnika wnioskodawcy na powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 17 lutego 2005 r. w sprawie umorzenia postępowania kasacyjnego w tej sprawie okazało się zasadne. Z pisma wnioskodawcy jednoznacznie wynikała wola „podtrzymania” kasacji, a cofnięcie nie dotyczy tego środka odwoławczego, lecz „wszelkich fikcyjnych hipotetycznych wartości przedmiotu sporu”.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Otworzyło to drogę do rozpoznania zażalenia pełnomocnika wnioskodawcy na postanowienie o odrzuceniu kasacji.

2. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że Sąd Apelacyjny w Poznaniu wyrokiem z 17 czerwca 2004 r. oddalił apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z 2 grudnia 2002 r., oddalającego jego odwołanie od decyzji organu rentowego - Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z 8 marca 1998 r., mocą której dokonano waloryzacji przysługującej wnioskodawcy emerytury wojskowej. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny w Poznaniu w uzasadnieniu postanowienia z 17 listopada 2004 r. o odrzuceniu kasacji pełnomocnika wnioskodawcy od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 17 czerwca 2004 r. stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest wysokość świadczenia emerytalnego , a w takich sprawach wartość przedmiot sporu podlega ustaleniu w oparciu o art. 22 k.p.c. Tym samym Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, jakoby oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia było niemożliwe. To stanowisko Sądu Apelacyjnego jest prawidłowe i uzasadnione. Wbrew poglądom wnioskodawcy i jego pełnomocnika rozpoznawana sprawa nie jest sprawą o przyznanie emerytury ani też o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, lecz sprawą o waloryzację świadczenia emerytalnego, co jednoznacznie wynika z treści decyzji organu rentowego, od której wnioskodawca odwołał się do Sądu Okręgowego. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot sprawy sądowej wyznacza treść decyzji organu rentowego, a nie wyobrażenie o tym przedmiocie prezentowane przez ubezpieczonego. W tej sytuacji wnioskodawca miał obowiązek wskazać w kasacji wartość przedmiotu zaskarżenia, czego nie uczynił, ani nie wykazał, aby wartość ta wynosiła co najmniej dziesięć tysięcy złotych (art. 3921 § 1 k.p.c.).

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Ireneusz Matusiak

Radca Prawny

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »