| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Odwołanie przez stronę oświadczenia pełnomocnika procesowego o cofnięciu odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art. 93 k.p.c. nie może nastąpić w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania.

Niezasadny jest wreszcie zarzut naruszenia art. 82 k.c. poprzez jego niezastosowanie. Przepis ten stanowi, iż nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych. Należy mieć na uwadze, iż osoby fizyczne składają oświadczenia woli bezpośrednio lub przez swoich przedstawicieli ustawowych bądź pełnomocników. Oświadczenie woli pełnomocnika jest wyrazem i realizacją woli mocodawcy, a czynność prawna dokonana przez pełnomocnika w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego (art. 95 § 2 k.c). Skoro zgodnie z określoną w art. 95 § 2 k.c. teorią reprezentacji podmiotem dokonującym czynności prawnej jest przedstawiciel, a nie reprezentowany, przeto o wadach oświadczenia woli należy rozstrzygać na podstawie okoliczności zachodzących po stronie przedstawiciela, a nie reprezentowanego (mocodawcy). W zakresie pełnomocnictwa w niektórych przypadkach, obok okoliczności zachodzących po stronie pełnomocnika, podlegają uwzględnieniu także okoliczności istniejące po stronie mocodawcy. Pełnomocnik zobowiązany jest zatem do starannego działania i za takie działania ponosi odpowiedzialność wobec mocodawcy, przy czym w konkretnych okolicznościach stan świadomości mocodawcy może mieć decydujące znaczenie dla oceny skutków wadliwego oświadczenia woli pełnomocnika, od których może uchylić się sam pełnomocnik, jak i mocodawca.

Sąd drugiej instancji przyjął, iż wnioskodawczyni nie wykazała przyczyny wadliwości oświadczenia złożonego przez jej pełnomocnika, a tym samym ustalił, że przyczyna taka nie występowała. Wady oświadczenia woli w znaczeniu ich występowania w okolicznościach sprawy należą do ustaleń faktycznych i z tego względu, w razie braku w tym zakresie stosownych zarzutów, o których mowa w art. 3931 pkt 2 k.p.c, nie podlegają kontroli kasacyjnej, zaś Sąd Najwyższy orzeka w ramach ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1996 r., II UKN 9/96, OSNAPiUS 1997 nr 11, poz. 201). Konsekwencją dokonanego przez Sąd Apelacyjny ustalenia co do braku wadliwości oświadczenia pełnomocnika wnioskodawczyni w przedmiocie cofnięcia odwołania było niezastosowanie przez ten Sąd przepisu art. 82 k.c, a kasacja skutecznie ustalenia tego nie podważa.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Rafał Tołwiński

Radca Prawny z kancelarii BGST Radcowie Prawni Borek, Gajda, Tołwiński Spółka partnerska

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »