| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Odwołanie przez stronę oświadczenia pełnomocnika procesowego o cofnięciu odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art. 93 k.p.c. nie może nastąpić w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania.

Kasację od powyższego postanowienia wywiodła wnioskodawczyni, domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2004 r. i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Jako podstawy kasacji skarżąca wskazała: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 93 k.p.c, poprzez uznanie, że wnioskodawczyni nie była uprawniona do odwołania oświadczenia swojego pełnomocnika procesowego o cofnięciu odwołania w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania, b) art. 469 k.p.c, poprzez uznanie za dopuszczalne cofnięcie odwołania pomimo tego, że czynność ta naruszała słuszny interes wnioskodawczyni i c) przepisu art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c, poprzez niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia w zakresie podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia przepisu art. 469 k.p.c. oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 82 k.c, poprzez jego niezastosowanie i uznanie za ważne oświadczenia woli wnioskodawczyni o wyrażeniu zgody na cofnięcie odwołania przez jej pełnomocnika, mimo że złożone ono zostało w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, a tym samym było nieważne.

W uzasadnieniu kasacji podniesiono, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego istnieje rozbieżność poglądów w zakresie dopuszczalności odwołania przez stronę w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania oświadczenia złożonego przez jej pełnomocnika procesowego. Część orzeczeń bowiem dopuszczalność taką wyklucza, bądź uznaje ją za prawnie ograniczoną (tak w postanowieniach z dnia 14 stycznia 1998 r., II UKN 595/98 oraz z 17 sierpnia 2000 r., II CKN 888/00), część zaś odwołanie takie uznaje za dopuszczalne (tak w uchwale z dnia 26 kwietnia 1995 r., IIICZP 43/95). Zdaniem skarżącej, „niezwłoczność” odwołania przez stronę oświadczenia jej pełnomocnika, o której mowa w art. 93 k.p.c, oznacza odwołanie bez zbędnej zwłoki po chwili, gdy mocodawca zdał sobie sprawę z treści i znaczenia oświadczenia pełnomocnika, a zatem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, także w zażaleniu na postanowienie o jego umorzeniu. Skoro więc wnioskodawczyni, będąc w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, nie zdawała sobie sprawy ze znaczenia oświadczenia pełnomocnika - przeto niezwłocznie (we własnym zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania) skutecznie to oświadczenie odwołała, przedkładając stosowne zaświadczenie lekarskie i wykazując w ten sposób przyczynę wadliwości oświadczenia. Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny zaniechał ustalenia prawdziwości przyczyny, dla której wnioskodawczyni zrezygnowała z uzyskania zmiany niekorzystnej dla niej decyzji organu rentowego w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji w ogóle nie badał kwestii, czy cofnięcie odwołania naruszało słuszny interes skarżącej, a tym samym czy było dopuszczalne w świetle art. 469 k.p.c. Jeżeli nawet Sąd Apelacyjny aprobował ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i ich konsekwencje prawne oraz uznawał dopuszczalność cofnięcia odwołania na podstawie art. 469 k.p.c, to winien szczegółowo wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną swego rozstrzygnięcia stosownie do art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącej, cofnięcie odwołania naruszało jej słuszny interes, jakim jest szybkie i skuteczne nabycie świadczeń, gdyż ubezpieczony nie może ponosić konsekwencji prawnych braku dokumentacji pracodawcy. Tym samym nie sposób uznać, aby pobrane przez wnioskodawczynię świadczenia emerytalne były nienależne w rozumieniu art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jako przyznane na podstawie fałszywych dokumentów lub świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę świadczenia pobierającą.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Dariusz Budnik

Radca Prawny - Kancelaria Prawna Cyman i Wspólnicy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »