| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Odwołanie przez stronę oświadczenia pełnomocnika procesowego o cofnięciu odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art. 93 k.p.c. nie może nastąpić w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania.

Kasację od powyższego postanowienia wywiodła wnioskodawczyni, domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2004 r. i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji.

Jako podstawy kasacji skarżąca wskazała: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 93 k.p.c, poprzez uznanie, że wnioskodawczyni nie była uprawniona do odwołania oświadczenia swojego pełnomocnika procesowego o cofnięciu odwołania w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania, b) art. 469 k.p.c, poprzez uznanie za dopuszczalne cofnięcie odwołania pomimo tego, że czynność ta naruszała słuszny interes wnioskodawczyni i c) przepisu art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c, poprzez niewyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia w zakresie podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia przepisu art. 469 k.p.c. oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz 2) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 82 k.c, poprzez jego niezastosowanie i uznanie za ważne oświadczenia woli wnioskodawczyni o wyrażeniu zgody na cofnięcie odwołania przez jej pełnomocnika, mimo że złożone ono zostało w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, a tym samym było nieważne.

W uzasadnieniu kasacji podniesiono, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego istnieje rozbieżność poglądów w zakresie dopuszczalności odwołania przez stronę w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania oświadczenia złożonego przez jej pełnomocnika procesowego. Część orzeczeń bowiem dopuszczalność taką wyklucza, bądź uznaje ją za prawnie ograniczoną (tak w postanowieniach z dnia 14 stycznia 1998 r., II UKN 595/98 oraz z 17 sierpnia 2000 r., II CKN 888/00), część zaś odwołanie takie uznaje za dopuszczalne (tak w uchwale z dnia 26 kwietnia 1995 r., IIICZP 43/95). Zdaniem skarżącej, „niezwłoczność” odwołania przez stronę oświadczenia jej pełnomocnika, o której mowa w art. 93 k.p.c, oznacza odwołanie bez zbędnej zwłoki po chwili, gdy mocodawca zdał sobie sprawę z treści i znaczenia oświadczenia pełnomocnika, a zatem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, także w zażaleniu na postanowienie o jego umorzeniu. Skoro więc wnioskodawczyni, będąc w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli, nie zdawała sobie sprawy ze znaczenia oświadczenia pełnomocnika - przeto niezwłocznie (we własnym zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania) skutecznie to oświadczenie odwołała, przedkładając stosowne zaświadczenie lekarskie i wykazując w ten sposób przyczynę wadliwości oświadczenia. Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny zaniechał ustalenia prawdziwości przyczyny, dla której wnioskodawczyni zrezygnowała z uzyskania zmiany niekorzystnej dla niej decyzji organu rentowego w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji w ogóle nie badał kwestii, czy cofnięcie odwołania naruszało słuszny interes skarżącej, a tym samym czy było dopuszczalne w świetle art. 469 k.p.c. Jeżeli nawet Sąd Apelacyjny aprobował ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego i ich konsekwencje prawne oraz uznawał dopuszczalność cofnięcia odwołania na podstawie art. 469 k.p.c, to winien szczegółowo wyjaśnić podstawę faktyczną i prawną swego rozstrzygnięcia stosownie do art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącej, cofnięcie odwołania naruszało jej słuszny interes, jakim jest szybkie i skuteczne nabycie świadczeń, gdyż ubezpieczony nie może ponosić konsekwencji prawnych braku dokumentacji pracodawcy. Tym samym nie sposób uznać, aby pobrane przez wnioskodawczynię świadczenia emerytalne były nienależne w rozumieniu art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych jako przyznane na podstawie fałszywych dokumentów lub świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę świadczenia pobierającą.

reklama

Polecamy artykuły

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Koszty podatkowe – wyłączenia i ograniczenia (PDF)14.90 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

URLOPY WYPOCZYNKOWE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

PLISZKA inżyniering przeciwpożarowy

PLISZKA inżyniering przeciwpożarowy od 1989 roku działa na polu zwiększenia świadomości społecznej w zakresie profilaktyki i bezpieczeństwa przeciwpożarowego w domach, biurach, zakładach przemysłowych itp.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »