| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Postanowienia SN z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. II UK 46/05

Odwołanie przez stronę oświadczenia pełnomocnika procesowego o cofnięciu odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art. 93 k.p.c. nie może nastąpić w zażaleniu na postanowienie o umorzeniu postępowania.

Na postanowienie to zażalenie złożyła wnioskodawczyni, zarzucając naruszenie art. 469 k.p.c., poprzez nieuznanie cofnięcia środka odwoławczego za niedopuszczalne, pomimo iż naruszało ono jej słuszny interes oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczących wysokości należnej jej emerytury. Nadto wnioskodawczyni podniosła, iż nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji prawnych swojego oświadczenia, zaś w dniu rozprawy była chora i zażywała silne leki.

Postanowieniem z dnia 29 października 2004 r. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu oddalił zażalenie, podzielając poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne i rozważania prawne. Sąd Apelacyjny wskazał, iż zgodnie z art. 91 k.p.c. pełnomocnictwo ogólne obejmuje z mocy prawa umocowanie do dokonywania wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, które - w myśl art. 95 § 2 k. c. - wywołują skutki prawne bezpośrednio dla mocodawcy i to niezależnie od tego, czy dokonane zostały dobrze, czy źle. Z kolei stosownie do art. 93 k.p.c. strona, stawając z pełnomocnikiem, może niezwłocznie prostować lub odwoływać jego oświadczenia. Nie ulega wątpliwości, iż należycie umocowany przez wnioskodawczynię pełnomocnik, na rozprawie w dniu 2 lipca 2004 r. cofnął odwołanie, zaś obecna na tej rozprawie wnioskodawczyni oświadczenia tego nie odwołała. Wskazując na niejednolitość orzecznictwa i doktryny w kwestii granic dopuszczalności odwołania przez stronę oświadczeń pełnomocnika, Sąd Apelacyjny powołał się na poglądy wyrażone w niepublikowanych postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1982 r., IV CZ 62/82, z dnia 24 września 1984 r., II CZ 103/84 oraz z dnia 27 lutego 1985 r., II CZ 11/85, zgodnie z którymi dyspozycyjną czynność procesową- nie wyłączając cofnięcia pozwu - może strona odwołać jedynie z przyczyn uznanych przez sąd za uzasadnione. Do takich przyczyn należą tak wady oświadczenia woli, jak i okoliczności powstałe następczo, umożliwiające cofnięcie czynności dokonanych pod każdym względem prawidłowo, przy czym samo złożenie oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli nie wystarcza. Do obowiązków strony należy bowiem wskazanie przyczyny wadliwości oświadczenia, do sądu zaś ocena, czy przyczyny te są dostateczne dla skutecznego uchylenia się od skutków oświadczenia woli w myśl przepisów prawa cywilnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu skarżącej Sąd Apelacyjny podniósł, iż zgodnie z art. 469 k.p.c. sąd uzna cofnięcie środka odwoławczego za niedopuszczalne, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes ubezpieczonego. Skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że przyznane wnioskodawczyni świadczenie było nienależne jako przyznane i wypłacone na podstawie przedstawionych przez nią fałszywych dokumentów, zatem cofnięcie odwołania było dopuszczalne, zaś wnioskodawczyni nie wykazała ani przyczyny wadliwości oświadczenia pełnomocnika, ani przekroczenia przez niego umocowania, ani okoliczności, aby nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji prawnych cofnięcia środka odwoławczego.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Rafał Tołwiński

Radca Prawny z kancelarii BGST Radcowie Prawni Borek, Gajda, Tołwiński Spółka partnerska

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »