| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Uchwała SN z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. II UZP 16/05

Uchwała SN z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. II UZP 16/05

Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący) SSN Herbert Szurgacz SSN Maria Tyszel (sprawozdawca) Protokolant Halina Kurek z udziałem Prokuratora Prokuratury Krajowej Iwony Kaszczyszn w sprawie z wniosku Teodora D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w W. o wysokość emerytury, po rozpoznaniu na

Rozpoznający apelację wnioskodawcy Sąd Apelacyjny powziął wątpliwość sformułowaną w pytaniu prawnym do Sądu Najwyższego. Sąd ten zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o FUS, w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną w art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 121, poz. 1264), podstawę wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, stanowi: 1) podstawa wymiaru renty – w wysokości uwzględniającej rewaloryzację oraz wszystkie kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do renty, albo 2) podstawa wymiaru ustalona na nowo w myśl art. 15. W ocenie Sądu Apelacyjnego, dokonując wykładni treści tego przepisu można dojść do dwóch odmiennych stanowisk, z których jedno wyraża się w uznaniu, że zasadą jest przyjęcie podstawy wymiaru poprzedniego świadczenia rentowego z przewidzianym rozwiązaniem alternatywnym, czyli ustaleniem podstawy wymiaru na nowo w myśl art. 15 ustawy o FUS. Za taką koncepcją, w ocenie Sądu pytającego, przemawiają reguły wykładni syntaktycznej (składni). Według drugiego stanowiska, posługującego się wykładnią funkcjonalną, metody określone w art. 21 ustawy o FUS są wobec siebie równoważne, co wynika z ogólnej zasady wyboru rozwiązania najkorzystniejszego dla ubezpieczonego. W konkluzji uzasadnienia postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego, Sąd Apelacyjny uznał, że w sytuacji, w której ubezpieczony nie skorzysta z przysługującego mu prawa wyboru wariantu ustalenia podstawy wymiaru, to może uczynić to później po uprawomocnieniu się decyzji przyznającej emeryturę pod warunkiem, że organ rentowy w tej kwestii nie uzyskał od ubezpieczonego jego stanowiska, a decyzję w tej mierze podjął samodzielnie, czyli w takim wypadku ubezpieczony zachowuje prawo do obliczenia emerytury od podstawy wymiaru ustalonej na nowo w myśl art. 15 ustawy o FUS.

Dokonując analizy przestawionego zagadnienia prawnego, Sąd Najwyższy wziął pod uwagę, co następuje:

Różne aspekty ustalania podstawy wymiaru emerytury osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy były już kilkakrotnie przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego (por. wyrok z dnia 24 stycznia 1996 r., II URN 60/95 – OSNP 1997 nr 4, poz. 53, uchwały z dnia 29 października 2002 r., III UZP 7/02, OSNP 2003 nr 2, poz. 42, z dnia 15 czerwca 2005 r., II UZP 3/05 i z dnia 28 czerwca 2005 r., III UZP 1/05, OSNP 2005 nr 24, poz. 394 i 395, a także wyrok z dnia 3 marca 2005 r., I UK 205/04, OSNP 2005 nr 20, poz. 322). Skład orzekający w pełni podziela wyrażone w nich poglądy, więc niniejsze rozważania, w zasadzie, są tylko ich częściowym powtórzeniem i uzupełnieniem w kierunku wynikającym z zakresu przedstawionego zagadnienia.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

TMF Poland sp. z o.o.

globalny dostawca usług administracyjnych dla firm z zakresu księgowości, usług kadrowo-płacowych i usług sekretarskich

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »