| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Ubezpieczenia > Emerytury i renty > Wyrok SN z dnia 5 maja 2005 r. III UK 9/05

Wyrok SN z dnia 5 maja 2005 r. III UK 9/05

Z § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badania przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa (Dz.U. Nr 47, poz. 214 ze zm.) nie wynika domniemanie trwałości inwalidztwa.

Z § 29 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badania przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa (Dz.U. Nr 47, poz. 214 ze zm.) nie wynika domniemanie trwałości inwalidztwa.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski

Sędziowie SN: Herbert Szurgacz, Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005 r. sprawy z wniosku Wojciecha K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, na skutek kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2004 r. [...]

uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Siedlcach wyrokiem z 9 września 2003 r. [...] oddalił odwołanie wnioskodawcy Wojciecha K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddziału w S. z dnia 17 czerwca 2002 r. odmawiającej wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Sąd Okręgowy ustalił, iż Wojciech K. orzeczeniem Obwodowej Komisji Lekarskiej do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia w M.M. z dnia 18 grudnia 1979 r. został zaliczony do II grupy inwalidów. Z kolei orzeczeniem z dnia 17 kwietnia 2002 r. lekarz orzecznik stwierdził, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do dnia 30 czerwca 2002 r.

Na skutek wniosku ubezpieczonego z dnia 7 czerwca 2002 r. o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy lekarz orzecznik orzeczeniem z dnia 26 czerwca 2002 r. uznał wnioskodawcę za zdolnego do pracy. W celu ustalenia, czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy: neurologa i ortopedy - traumatologa. Biegli uznali wnioskodawcę za zdolnego do pracy. Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił opinię biegłych, uznając, iż wnioskodawca nie wykazał, że spełnia podstawowy warunek do przyznania prawa do renty, a mianowicie że jest niezdolny do pracy.

Apelację od tego wyroku wniósł ubezpieczony. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wyrokiem z dnia 10 listopada 2004 r. [...] zmienił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w ten sposób, że ustalił wnioskodawcy prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na podstawie ogólnego stanu zdrowia od dnia 1 lipca 2002 r. na stałe. Sąd drugiej instancji uznał, iż zaskarżony wyrok podlegał zmianie, ponieważ ubezpieczony nieprzerwanie przez ponad 22 lata pobierał najpierw rentę inwalidzką II grupy, a następnie rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. W wydanym w ramach kontrolnego badania lekarskiego orzeczeniu OKIZ z dnia 14 listopada 1996 r. zaliczono Wojciecha K. na stałe do II grupy inwalidów. Pismem z dnia 30 stycznia 2002 r. lekarz orzecznik Oddziału ZUS-u w S. zwrócił się do naczelnego lekarza ZUS w W. o rozpatrzenie w trybie nadzoru ostatnio powołanego orzeczenia OKIZ zaliczającego wnioskodawcę na stałe do II grupy inwalidów. W odpowiedzi na to pismo departament orzecznictwa lekarskiego ZUS w W. polecił skierować ubezpieczonego na badanie przez specjalistę neurologa - konsultanta ZUS. Specjalista ten zaproponował orzeczenie częściowej niezdolności do pracy na okres od pół roku do roku z zaleceniem wykonania diagnostyki. Mając powyższe na uwadze naczelny lekarz ZUS przekazał sprawę Wojciecha K. do ponownego rozpatrzenia przez lekarza orzecznika w S. Ten ostatni orzeczeniem z dnia 20 marca 2002 r. stwierdził, że wnioskodawca jest częściowo niezdolny do pracy okresowo od dnia 20 marca 2002 r. do dnia 30 września 2002 r. Pozwany organ rentowy kierując się tym orzeczeniem i decyzją z dnia 22 maja 2002 r. dokonał przeliczenia należnej ubezpieczonemu renty za czerwiec, zaznaczając przy tym, że prawo do tego świadczenia przysługuje do dnia 30 czerwca 2002 r. Kolejne badanie ubezpieczonego przez lekarza orzecznika zostało przeprowadzone w postępowaniu wywołanym wnioskiem z dnia 7 czerwca 2002 r. o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Nie potwierdziło ono niezdolności wnioskodawcy do pracy. W związku z orzeczeniem z dnia 26 czerwca 2002 r. lekarz orzecznik stwierdził, że jest on zdolny do pracy. Według Sądu Apelacyjnego, czynności podjęte przez pozwany organ rentowy, począwszy od pisma lekarza orzecznika oddziału ZUS w S. z dnia 30 stycznia 2002 r. skierowanego do naczelnego lekarza ZUS w W., nie miały podstaw prawnych. Kontrolne badania lekarskie, które zostały przeprowadzone po dniu 30 stycznia 2002 r, nie mogły mieć oparcia w przepisie art. 126 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). Przepis ten, zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie może mieć zastosowania do osób, o których mowa w § 29 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 5 sierpnia 1983 r. w sprawie składu komisji lekarskich do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, trybu postępowania, trybu kierowania na badania przez te komisje oraz szczegółowych zasad ustalania inwalidztwa (Dz.U. Nr 47, poz. 214 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem nie przeprowadza się badań kontrolnych osób, których inwalidztwo trwało nieprzerwanie ponad 10 lat, licząc od daty powstania inwalidztwa. Wyniki badań kontrolnych komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, przeprowadzonych po upływie 10 lat, przez które trwało nieprzerwanie inwalidztwo, nie mogły stanowić podstawy pozbawienia prawa do renty. Wprawdzie ostatnio powołane rozporządzenie przestało obowiązywać z dniem 1 września 1997 r. (z tą datą zostało uchylone przez rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 sierpnia 1997 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy do celów rentowych, Dz.U. Nr 99, poz. 612)), to jednak fakt, że doszło do zmiany stanu prawnego w tym zakresie nie daje - zdaniem Sądu Apelacyjnego -żadnych podstaw do weryfikacji świadczeń dotychczas wypłacanych w sytuacji, gdy obowiązujące wówczas przepisy gwarantowały ich wypłacanie. Odmienna interpretacja prowadziłaby do wypaczenia sensu przepisu § 29 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 1983 r. Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie z § 29 ust. 3 tego rozporządzenia możliwość przeprowadzenia badania kontrolnego inwalidy istniała tylko wtedy, gdy zostały udowodnione okoliczności wskazujące na zmianę stanu inwalidztwa, przy czym obowiązkiem organu rentowego przed wyznaczeniem takiego badania, było przeprowadzenie postępowania dowodowego dla zbadania okoliczności, które mogły wskazywać na istotną zmianę (poprawę) stanu zdrowia świadczeniobiorcy. Pozwany organ rentowy nie przeprowadził takiego postępowania przed badaniami kontrolnymi. W tej sytuacji brak było podstaw do wyznaczania po dniu 30 stycznia 2002 r. badań kontrolnych wnioskodawcy, ani tym bardziej wydawania decyzji zmieniającej stopień niezdolności do pracy, a następnie odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

reklama

Polecamy artykuły

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Personel i Zarządzanie 4/201730.03 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

REWOLUCYJNE ZMIANY W UMOWACH ZLECENIA 2017

reklama

Ostatnio na forum

Eksperci portalu infor.pl

N Dorfina – niezależni doradcy finansowi

Doradcy finansowi N Dorfina

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »