| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Ustawa antykryzysowa – poradnik dla pracodawców

Ustawa antykryzysowa – poradnik dla pracodawców

W celu ułatwienia przedsiębiorcom prowadzenia działalności gospodarczej w okresie kryzysu od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. będzie obowiązywać ustawa z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (DzU z 2009 r. nr 125, poz. 1035), zwana dalej ustawą antykryzysową.

WAŻNE!

Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą są zobowiązani stosować przepisy ustawy antykryzysowej do umów o pracę na czas określony. Pracodawcy, którzy nie są przedsiębiorcami, np. urzędy państwowe, nadal zawierają umowy na czas określony według zasad określonych w art. 251 k.p.

Limitowany okres trwania umów terminowych

Przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w okresie od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. nie obowiązuje zasada limitowania liczby kolejnych umów na czas określony zawieranych między tym samym pracodawcą a tym samym pracownikiem. Możliwe jest zatem zawieranie więcej niż dwóch kolejno następujących po sobie umów na czas określony. Limitowany jest jednak okres zatrudnienia pracownika na podstawie tych umów. Okres zatrudnienia na podstawie jednej umowy o pracę na czas określony lub na podstawie kolejnych umów na czas określony zawartych między tymi samymi stronami stosunku pracy nie może przekraczać 24 miesięcy (art. 13 ustawy antykryzysowej). Do okresu tego wlicza się umowy na czas określony, jeśli przerwa między poszczególnymi umowami jest krótsza niż 3 miesiące.

Przykład

Przedsiębiorca zatrudnił pracownika na podstawie umowy na czas określony zawartej na 4 miesiące od 1 października 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Następnie zawiera z tym samym pracownikiem drugą umowę na czas określony na rok od 1 lutego 2010 r. do 28 lutego 2011 r., a potem kolejne umowy na czas określony na 5 miesięcy od 1 marca 2011 r. do 31 lipca 2011 r. i na 3 miesiące od 1 września 2011 r. do 30 listopada 2011 r. Pracodawca zastanawia się, czy trzecia umowa zawarta od 1 marca 2011 r. nie powinna być już umową na czas nieokreślony, a jeśli nie, to czy może 1 grudnia 2011 r. zawrzeć z tym pracownikiem kolejną umowę na czas określony.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w okresie od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. nie jest ograniczony limitem liczby dwóch kolejnych umów na czas określony, po którym należy zawierać umowę na czas nieokreślony. Oznacza to, że 1 marca 2011 r. może zawrzeć trzecią, a następnie kolejne umowy na czas określony. Musi jednak pamiętać, aby łączny okres obowiązywania tych umów w przedziale czasowym 22 sierpnia 2009 r. – 31 grudnia 2011 r. nie przekroczył 24 miesięcy. Ponieważ w przykładzie przerwa między pierwszą a drugą umową na czas określony była krótsza niż 3 miesiące, okres trwania wszystkich umów na czas określony należy zsumować. Nie może on do 31 grudnia 2011 r. przekraczać 24 miesięcy. Jeśli zatem pracodawca będzie chciał nadal zatrudniać pracownika, to od 1 grudnia 2011 r., będzie zobligowany do zawarcia z pracownikiem umowy o pracę na czas nieokreślony.

Ustawa pozwala na zawieranie większej liczby umów na czas określony, pod warunkiem nieprzekroczenia łącznego 24-miesięcznego okresu ich trwania po to, aby zapewnić przedsiębiorcom większą elastyczność w okresie kryzysu i zminimalizować koszty dostosowania zatrudnienia do potrzeb biznesowych. W razie rozwiązywania umowy o pracę na czas określony z upływem terminu, na który została zawarta (potocznie mówi się wówczas o nieprzedłużaniu umowy), pracodawca nie jest zobowiązany do wypłacania pracownikowi jakiejkolwiek odprawy. Natomiast w razie rozwiązywania umowy na czas określony z przyczyn niedotyczących pracownika (zarówno w trybie wypowiedzenia, jak i rozwiązania za porozumieniem stron) przed upływem terminu, na który umowa została zawarta, pracodawca zatrudniający co najmniej 20 pracowników jest zobowiązany wypłacić pracownikom odprawę (art. 8 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników – DzU nr 90, poz. 844 ze zm.; zwanej dalej ustawą o zwolnieniach grupowych). Nie ma przy tym znaczenia fakt, że w wypowiedzeniu umowy na czas określony pracodawca nie jest zobowiązany do podania przyczyny tego wypowiedzenia. Ponadto, w razie konieczności rozwiązywania umów z przyczyn niedotyczących pracowników z liczbą pracowników wskazaną w ww. ustawie, pracodawcy zatrudniający co najmniej 20 pracowników muszą liczyć się z obowiązkiem uruchomienia procedury zwolnień grupowych. Ustawa antykryzysowa, odchodząc od limitu liczby kolejno zawieranych umów na czas określony, pozwala przedsiębiorcom w okresie od 22 sierpnia 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. na zawarcie np. 24 jednomiesięcznych umów na czas określony lub 8 trzymiesięcznych umów na czas określony. Odpowiednio po każdym miesiącu lub trzech miesiącach pracodawca będzie decydował, czy nadal zatrudniać pracownika. W razie decyzji negatywnej nie będzie zobowiązany do wypłaty odprawy. To pozwoli przedsiębiorcom dostosować poziom zatrudnienia do potrzeb rynkowych bez konieczności ponoszenia związanych z tym dodatkowych kosztów m.in. w postaci odpraw.

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Romuald Pilitowski

Prezes Zarządu Salomon Finance

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »