| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Terminy w prawie pracy i w umowach cywilnoprawnych

Terminy w prawie pracy i w umowach cywilnoprawnych

W Kodeksie pracy i innych przepisach regulujących stosunek pracy znajduje się wiele obowiązków, które należy wykonać w określonym czasie, i uprawnień, które przysługują zarówno pracownikowi, jak i pracodawcy przez wyznaczony okres. Aby prawidłowo wykonywać swoje obowiązki lub korzystać z uprawnień, należy wiedzieć, jak liczyć takie terminy i okresy.

Zmiany w zakresie czasu trwania umów na czas określony wprowadziła ustawa z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (DzU nr 125, poz. 1035; zwana dalej ustawą antykryzysową). W ustawie tej znajdują się dwa rodzaje przepisów: pierwszy dotyczy wszystkich przedsiębiorców, a drugi przedsiębiorców w przejściowych trudnościach finansowych.

Należy przypomnieć, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna posiadająca zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu zarobkową działalność wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2, art. 4 pkt 1 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej – DzU z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm.). Natomiast przedsiębiorca w przejściowych trudnościach finansowych został zdefiniowany w art. 3 ustawy antykryzysowej.

WAŻNE!

Ograniczenie czasu trwania umów na czas określony oraz zawieszenie art. 251 k.p. dotyczy wszystkich przedsiębiorców. Powyższe oznacza więc, że przepisy ustawy nie mogą mieć zastosowania do pracodawców niebędących przedsiębiorcami, a więc np. do jednostek budżetowych, publicznych zakładów opieki zdrowotnej itp.

Okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony, a także łączny okres zatrudnienia na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony między tymi samymi stronami stosunku pracy nie może przekraczać 24 miesięcy. Za kolejną umowę na czas określony uważa się umowę zawartą przed upływem 3 miesięcy od rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniej umowy zawartej na czas określony. Jeżeli termin rozwiązania umowy o pracę na czas określony zawartej przed dniem wejścia w życie omawianej ustawy (czyli przed 22 sierpnia 2009 r.) przypada po 31 grudnia 2011 r., umowa rozwiązuje się z upływem czasu, na który została zawarta. Jednocześnie nowa ustawa nie wprowadza żadnej sankcji dla pracodawcy, który nie będzie przestrzegał 2-letniego limitu. Nie precyzuje też, jaki skutek prawny ma upływ 24-miesięcznego limitu zatrudnienia na czas określony. Po tym czasie umowa nie przekształca się automatycznie w umowę na czas nieokreślony, ale jeżeli strony mają zamiar nadal pozostawać w stosunku pracy, zostaje im do wyboru albo umowa o pracę na czas wykonania określonej pracy, albo umowa na czas nieokreślony.

Jednocześnie zawieszono art. 251 k.p., zgodnie z którym trzecia umowa na czas określony przekształcała się w umowę na czas nieokreślony. Obecnie do umów o pracę na czas określony trwających w dniu wejścia w życie (czyli 22 sierpnia 2009 r.) omawianej ustawy nie stosuje się art. 251 k.p.

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Poradnia Kanoniczna

Poradnia została założona przez dwóch absolwentów jedynego w Polsce Wydziału Prawa Kanonicznego znajdującego się na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »