| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Kadra kierownicza w orzeczeniach Sądu Najwyższego

Kadra kierownicza w orzeczeniach Sądu Najwyższego

Stosunek pracy pracowników należących do kadry kierowniczej budzi wiele kontrowersji, które niejednokrotnie musiał rozstrzygać Sąd Najwyższy. Dlatego warto zwrócić uwagę na najistotniejsze orzeczenia sądowe dotyczące tej grupy pracowników.

Wnioski dla pracodawcy
Ustawa z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi dotyczy osób kierujących m.in. przedsiębiorstwami państwowymi, jednoosobowymi spółkami prawa handlowego utworzonymi przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, spółkami prawa handlowego, w których udział Skarbu Państwa przekracza 50% kapitału zakładowego lub 50% liczby akcji, spółkami prawa handlowego, w których udział jednostek samorządu terytorialnego przekracza 50% kapitału zakładowego lub 50% liczby akcji, jak również spółkami prawa handlowego, w których udział spółek, o których mowa powyżej, przekracza 50% kapitału zakładowego lub 50% liczby akcji, agencjami państwowymi i innymi podmiotami wymienionymi w art. 1 tej ustawy. W myśl zaś art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy osobom, których ona dotyczy, przysługuje wyłącznie wynagrodzenie miesięczne, mogą jednak być im przyznane także i świadczenia dodatkowe. Definicja świadczeń dodatkowych znajduje się w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, w myśl którego są to świadczenia bytowe, socjalne, komunikacyjne oraz ubezpieczenia majątkowe inne bądź wyższe niż ustalone w regulaminach wynagradzania, zakładowych i ponadzakładowych układach zbiorowych pracy oraz w odrębnych przepisach. Świadczenia te zostały sprecyzowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 21 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowego wykazu świadczeń dodatkowych, które mogą być przyznane osobom kierującym niektórymi podmiotami prawnymi, oraz trybu ich przyznawania (DzU z 2003 r. nr 14, poz. 139).
W praktyce powstawały wątpliwości odnośnie do zastosowania przepisów ww. ustawy do odpraw pieniężnych wynikających z zakładowego układu zbiorowego pracy. Rozstrzygając te wątpliwości, Sąd Najwyższy podkreślił, że odprawa pieniężna przewidziana jako świadczenie dodatkowe w rozumieniu art. 5 ust. 2 i art. 11 ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi w układzie zbiorowym pracy powinna być wypłacona w wysokości określonej w postanowieniach tego układu. Tak też wypowiadał się Sąd Najwyższy w wyroku z 10 stycznia 2006 r. (I PK 115/05, M.P.Pr. 2006/4/206).
WYNAGRODZENIE KIEROWNIKÓW ZA NADGODZINY
Osoby zatrudnione na stanowiskach kierowniczych nie mogą być pozbawione prawa do dodatkowego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, jeżeli wskutek niezależnej od nich wadliwej organizacji pracy są zmuszone do systematycznego przekraczania obowiązujących norm czasu pracy.
Tak wskazywał Sąd Najwyższy w wyroku z 8 czerwca 2004 r. (III PK 22/04, OSNP 2005/5/65).
Wyrok ten zapadł w sprawie, w której pracownik pozwał swego pracodawcę o wynagrodzenie za godziny nadliczbowe. Pracownik był zatrudniony na stanowisku kierownika punktu sprzedaży i uznał, że pracodawca bezprawnie odmawia mu wypłaty wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych.
reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Polski Związek Wynajmu i Leasingu Pojazdów (PZWiLP)

Organizacja zrzeszająca firmy leasingowe

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »