| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Kadra kierownicza w orzeczeniach Sądu Najwyższego

Kadra kierownicza w orzeczeniach Sądu Najwyższego

Stosunek pracy pracowników należących do kadry kierowniczej budzi wiele kontrowersji, które niejednokrotnie musiał rozstrzygać Sąd Najwyższy. Dlatego warto zwrócić uwagę na najistotniejsze orzeczenia sądowe dotyczące tej grupy pracowników.

ODPRAWA EMERYTALNA A USTAWA KOMINOWA
Ustawa z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (DzU nr 26, poz. 306 ze zm.) nie pozbawia tych osób możliwości nabycia prawa do odprawy emerytalnej na podstawie przepisów Kodeksu pracy lub postanowień układów zbiorowych pracy. Tak wskazywał Sąd Najwyższy w wyroku z 16 lutego 2005 r. (I PK 174/04, OSNP 2005/20/319).
Wyrok ten zapadł w sprawie, w której pracownica wystąpiła z pozwem przeciwko swemu pracodawcy, domagając się zasądzenia odprawy, nagrody jubileuszowej oraz ekwiwalentu za urlop.
Orzeczenia sądów
Sąd I instancji ustalił, że powódka była zatrudniona na stanowisku zastępcy zarządcy komisarycznego - pełnomocnika zarządcy komisarycznego. Sąd uznał za uzasadnione powództwo o odprawę. Odprawa przewidziana została w obowiązującym zakładowym układzie zbiorowym pracy i przysługiwała pracownikowi, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z przejściem na rentę lub emeryturę. W ocenie sądu powódka, pełniąc funkcje zastępcy zarządcy komisarycznego, a następnie pełnomocnika zarządcy komisarycznego, była osobą zarządzającą w imieniu pracodawcy zakładem pracy. Stosownie do art. 24126 § 2 k.p. układ zbiorowy pracy nie może określać zasad wynagradzania osób zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy. Zdaniem sądu I instancji nie dotyczy to odpraw emerytalnych, które nie mają charakteru wynagrodzenia za pracę.
Obie strony zaskarżyły ten wyrok apelacją.
Sąd II instancji zmienił wyrok sądu I instancji. Zdaniem sądu II instancji sąd I instancji bezpodstawnie pominął w swych rozważaniach przepisy ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (DzU nr 26, poz. 306 ze zm.). Stosownie do art. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy ma ona zastosowanie do kierowników jednostek organizacyjnych wymienionych w art. 1 pkt 1-13, a w szczególności do dyrektorów, prezesów, tymczasowych kierowników, zarządców komisarycznych i osób zarządzających na podstawie umów cywilnoprawnych oraz ich zastępców. Powódka, zajmując stanowisko zastępcy zarządcy komisarycznego, była osobą, o której mowa w art. 2 pkt 2 ustawy. Sąd ten wyprowadził wniosek, że nagroda jubileuszowa i odprawa emerytalna jako świadczenia dodatkowe, o których jest mowa w art. 5 ust. 2, przysługują osobom wymienionym w art. 2 pkt 1-4 tejże ustawy wyłącznie wtedy, gdy zostały im przyznane w umowie o pracę bądź innym akcie stanowiącym podstawę nawiązania stosunku pracy albo umowie cywilnoprawnej. Umowa zaś zawarta przez powódkę nie zawierała postanowień o przyznaniu jej jakichkolwiek innych świadczeń poza wynagrodzeniem miesięcznym. Skoro tak, to podstawę żądania odprawy emerytalnej może stanowić wyłącznie art. 921 k.p., a odprawa przewidziana w tym przepisie została powódce wypłacona.
Powódka wniosła kasację od tego wyroku, zarzucając przyjęcie, że należy do kręgu osób zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, gdyż zakres jej obowiązków sprowadzał się jedynie do przygotowania materiałów dla zarządcy komisarycznego.
Sąd Najwyższy uznał, że kasacja powódki zasługuje na uwzględnienie tylko w części. Przyjął, że zgodzić się trzeba co do tego, iż zastępca zarządcy komisarycznego jest osobą zarządzającą zakładem pracy w imieniu pracodawcy w rozumieniu art. 24126 § 2 k.p., a także należy do osób objętych działaniem ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi. Do osób kierujących zakładami pracy należy zaliczyć nie tylko samych kierowników, ale i ich zastępców, którzy okresowo mają takie same kompetencje jak kierownicy, a także wyręczają kierowników w wykonywaniu części ich obowiązków. Natomiast sama nazwa stanowiska nie może mieć w tych okolicznościach decydującego znaczenia. Sąd Najwyższy uznał, że odnośnie do odprawy emerytalnej postanowienia układu zbiorowego jej dotyczące mogą mieć zastosowanie również do osób zarządzających zakładem pracy w imieniu pracodawcy. Wynika to z faktu, że odprawa nie ma charakteru wynagrodzenia za pracę. Jeśli zaś chodzi o przepisy ustawy z 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (DzU nr 26, poz. 306 ze zm.), to sąd przyjął, że odprawa emerytalna, której domaga się powódka, nie może być zatem uznana za świadczenie dodatkowe w rozumieniu art. 5 ust. 2 tej ustawy. Sąd Najwyższy zaznaczył, że ww. ustawa nie wprowadza zakazu wypłacania osobom objętym jej przepisami odpraw emerytalnych przewidzianych Kodeksem pracy lub układem zbiorowym. Zakaz taki musiałby być wyraźny, ponieważ ustawa zawiera uregulowania o charakterze wyjątkowym, a takich uregulowań nie można wykładać rozszerzająco. Skoro odprawa należy się powódce na podstawie przepisów układu, nie musiała jej zostać przyznana żadnym innym aktem ze strony pracodawcy. Przepis art. 921 k.p. ma zastosowanie tylko do osób, które nie mają prawa do odprawy korzystniej określonej w innych przepisach prawa pracy, w tym zwłaszcza w układzie zbiorowym. Korzystniejsze przepisy układu mają w tym wypadku pierwszeństwo w myśl zasady wynikającej z art. 9 § 2 k.p.

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Romuald Pilitowski

Prezes Zarządu Salomon Finance

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »