| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Poradniki > Kadra kierownicza w orzeczeniach Sądu Najwyższego

Kadra kierownicza w orzeczeniach Sądu Najwyższego

Stosunek pracy pracowników należących do kadry kierowniczej budzi wiele kontrowersji, które niejednokrotnie musiał rozstrzygać Sąd Najwyższy. Dlatego warto zwrócić uwagę na najistotniejsze orzeczenia sądowe dotyczące tej grupy pracowników.

Wnioski dla pracodawcy
Zakładowy układ zbiorowy pracy nie może określać wynagrodzenia osób zarządzających zakładem pracy w imieniu pracodawcy. Może jednak określać inne świadczenia pieniężne na ich rzecz, które nie mieszczą się w pojęciu warunków wynagrodzenia. W myśl art. 24126 § 2 k.p. układ zakładowy nie może określać warunków wynagradzania pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy w rozumieniu art. 128 § 2 pkt 2 k.p. oraz osób zarządzających zakładem pracy na innej podstawie niż stosunek pracy. A zatem układ zakładowy nie może określać warunków wynagradzania dwóch grup osób: pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, określonych w art. 128 § 2 pkt 2 k.p., oraz osób zarządzających zakładem pracy na innej podstawie niż stosunek pracy (np. na podstawie umowy zlecenia lub umowy o zarządzanie). Pracownikami zarządzającymi w imieniu pracodawcy zakładem pracy są osoby kierujące jednoosobowo zakładem pracy i ich zastępcy lub pracownicy wchodzący w skład kolegialnego organu zarządzającego zakładem pracy oraz główni księgowi. Definicją tą obejmuje się więc np. członków zarządu spółki z o.o. lub spółki akcyjnej, dyrektorów przedsiębiorstw państwowych czy członków zarządu spółdzielni.
Należy zaznaczyć, że art. 24126 § 2 k.p. odwołuje się wprost tylko do warunków wynagradzania osób zarządzających zakładem pracy, określając, że układ zbiorowy nie może ustalać tych warunków dla osób zarządzających. Dlatego też istotne znaczenie ma określenie, co należy rozumieć przez pojęcie, które nie zostało wprost zdefiniowane w ustawie. Otóż przez pojęcie „warunki wynagradzania” z art. 24126 § 2 k.p. przyjmuje się postanowienia określające zasady przyznawania wynagrodzenia za pracę oraz innych (dodatkowych) jego składników. Chodzi tu przede wszystkim o wynagrodzenie w ścisłym tego słowa znaczeniu (zasadnicze) oraz dodatki do niego, np. dodatek stażowy, motywacyjny lub funkcyjny. Są one bowiem zależne od rodzaju, ilości lub jakości pracy. Natomiast przepis art. 24126 § 2 k.p. nie obejmuje zasad przyznawania innych świadczeń związanych ze stosunkiem pracy, np. odpraw pieniężnych w związku z przejściem pracownika na emeryturę lub rentę. Oznacza to, że odprawy tego rodzaju przewidziane w zakładowym układzie przysługują osobom zarządzającym zakładem pracy na zasadach i w wysokości wynikającej z jego postanowień, chyba że w odniesieniu do nich zastosowanie układu zostało wyraźnie wyłączone. Podobnie należałoby ocenić dopuszczalność stosowania wobec osób zarządzających zapisów przewidujących szczególne odprawy pośmiertne czy odprawy związane z rozwiązaniem umowy o pracę.
NAGRODA JUBILEUSZOWA Z UKŁADU ZBIOROWEGO PRACY NIE PRZYSŁUGUJE

Postanowienia zakładowego układu zbiorowego pracy dotyczące gratyfikacji jubileuszowej nie mają zastosowania do osób zarządzających zakładem w imieniu pracodawcy (art. 24126§ 2 k.p.). Tak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 13 października 1999 r. (I PKN 159/99, OSNP 2001/4/109).

Wyrok ten zapadł w sprawie, w której pracownik zajmujący stanowisko członka zarządu spółki wystąpił z powództwem przeciwko swemu byłemu pracodawcy o zapłatę nagrody jubileuszowej. Żądanie swoje opierał na postanowieniach obowiązującego u pracodawcy układu zbiorowego pracy.
reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Kamil Jarosz

Ekspert z zakresu marketingu i PR

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »