| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Obowiązek przywrócenia pracownika do pracy

Obowiązek przywrócenia pracownika do pracy

Pracodawca musi czasami ponownie zatrudnić zwolnionego pracownika i to na takich samych warunkach, jak przed zwolnieniem. W przeciwnym wypadku naraża się na zapłatę odszkodowania.

Wadliwe zwolnienie bez wypowiedzenia

Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie (art. 56 § 1 k.p.). Sposób postępowania w sprawach z zakresu przywrócenia do pracy bądź zasądzenia odszkodowania regulują przepisy artykułu 45 § 2 i 3 k.p.

Przywrócenie do pracy następuje na warunkach istniejących w chwili rozwiązania umowy. Pracownik powinien zostać dopuszczony do wykonywania czynności należących do jego obowiązków przed rozwiązaniem umowy o pracę z wynagrodzeniem zgodnym z obowiązującym regulaminem. Pracodawca nie musi ponownie ich określać (wyrok SN z 26 listopada 2003 r., I PK 490/02, OSNP 2004/20/353).

Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. W przypadku gdy umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem korzystającym ze szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy, wynagrodzenie przysługuje za cały okres pozostawania bez pracy.

W niektórych przypadkach sąd może nie uwzględnić żądania pracownika o przywrócenie do pracy. Tak dzieje się, jeżeli ustali, że przewrócenie do pracy jest niemożliwe lub niecelowe. W takiej sytuacji orzeka o odszkodowaniu. Sąd Najwyższy w wyroku z 4 stycznia 2008 r. (I PK 179/07, M.P.Pr. 2008/5/250) uznał, że w przypadku poważnego i długotrwałego konfliktu między pracodawcą a pracownikiem, który działa negatywnie na pozostałych pracowników, a także na wizerunek zakładu pracy, wątpliwa jest celowość orzekania o przywróceniu pracownika do pracy.

Swoboda oceny zasadności żądania pracownika jest ograniczona w stosunku do pracowników objętych zwiększoną ochroną trwałości stosunku pracy na podstawie art. 39 k.p. (pracownik w wieku przedemerytalnym) i art. 177 k.p. (pracownice w ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego), a także na podstawie przepisów szczególnych, chyba że uwzględnienie żądania pracownika o przywrócenie do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 411 k.p. (likwidacja lub upadłość pracodawcy).

Czasem zdarza się, że na miejsce zwolnionego pracownika pracodawca przyjmie już nową osobę. Jednak zatrudnienie nowego pracownika nie jest wystarczające do uznania, że przywrócenie do pracy jest niemożliwe lub niecelowe (wyrok SN z 17 lutego 1998 r., I PKN 572/97, OSNP 1999/3/83). W orzecznictwie przyjmuje się, że działania pracodawcy zmierzające do ogólnego zmniejszenia zatrudnienia nie stanowią wystarczającej podstawy do odmowy uwzględnienia żądania przywrócenia do pracy bez oceny, czy odnoszą się do stanowiska pracy zajmowanego przez pracownika (wyrok SN z 26 marca 1998 r., I PKN 566/97, OSNP 1999/5/166).

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Agnieszka Sakowska

Ekspert podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »