| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wykonywanie pracy w dwóch lub w kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej

Wykonywanie pracy w dwóch lub w kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej

Kiedy można uznać, że osoba normalnie wykonuje pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej? Do jakich procedur trzeba się zastosować? Jak wygląda sytuacja osoby pracującej na własny rachunek? Odpowiedzi związanych z wykonywanie pracy w dwóch lub w kilku państwach członkowskich znajdziesz w poniższym artykule.

W odniesieniu do osób, które normalnie wykonują pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich, stosuje się specjalne zasady ustanowione w art. 13 rozporządzenia

nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zasady te, podobnie jak wszystkie przepisy służące ustaleniu mającego zastosowanie ustawodawstwa, mają zagwarantować, że w danym okresie zastosowanie ma system zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego.

W sytuacji, gdy osoba normalnie wykonuje pracę najemną, pierwszym krokiem jest ustalenie, czy wykonuje ona znaczną część swojej pracy w państwie członkowskim zamieszkania. Jeżeli tak, przewiduje się, że zastosowanie ma ustawodawstwo państwa członkowskiego zamieszkania. Jeśli odpowiedź brzmi nie. Osoba, która normalnie wykonuje pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich, podlega: ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa zatrudniającego jeżeli:

  • osoba jest ona zatrudniona przez jedno przedsiębiorstwo lub pracodawcę.
  • osoba jest ona zatrudniona przez dwa przedsiębiorstwa, których siedziba lub miejsce wykonywania działalności znajduje się w tym samym państwie członkowskim;
  • osoba wykonuje pracę najemną w dwóch lub w kilku państwach członkowskich 

    w imieniu pracodawcy mającego swoją siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej
  • osoba ta mieszka w państwie członkowskim i nie wykonuje w nim znacznej części swojej pracy, taka osoba podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego zamieszkania.

Na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia 883/2004 osoby otrzymujące świadczenia pieniężne z tytułu lub w rezultacie swojej działalności – pracy najemnej lub pracy na własny rachunek – uznaje się za wykonujące daną pracę.

Państwa członkowskie uzgodniły jednak, że osoby, które otrzymują zasiłek dla bezrobotnych w państwie członkowskim zamieszkania i jednocześnie wykonują pracę zawodową lub działalność handlową w niepełnym wymiarze czasu pracy w innym państwie członkowskim, powinny podlegać wyłącznie ustawodawstwu pierwszego z tych państw, zarówno w kwestii opłacania składek, jak i w kwestii przyznawania świadczeń.

Osoby, które otrzymują świadczenia długoterminowe w jednym państwie członkowskim i jednocześnie wykonują pracę w innym państwie członkowskim, nie są uznawane za wykonujące pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich.

Delegowanie pracownika do innego państwa Unii Europejskiej

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Adam Wiśniewski

Ekonomista, ekspert w dziedzinie finansów, inwestycji i bankowości.

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »