| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. I PK 23/04

Wyrok SN z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. I PK 23/04

Umowa o pracę na czas nieokreślony zawarta z dotychczasowym pracodawcą nie przekształca się w umowę na czas określony u nowego pracodawcy, wskutek zobowiązania się przez niego do zatrudniania pracowników przez oznaczony okres w umowie, na podstawie której nastąpiło przejście zakładu pracy. Przewodniczący SSN Andrzej Kijowski Sędziowie SN:

Andrzej P. nie kwestionował w toku postępowania trybu rozwiązania umowy o pracę. Domagał się natomiast odszkodowania z tytułu niewykonania przez stronę pozwaną zobowiązania do jego zatrudnienia przez okres 36 miesięcy. Wysokość tego odszkodowania stanowiła różnica pomiędzy wynagrodzeniem za pracę osiąganym w Agencji Ochrony „S." a wynagrodzeniem otrzymywanym u innego pracodawcy, za czas do upływu gwarantowanego okresu zatrudnienia. Ponieważ Kodeks pracy nie zawiera uregulowań dotyczących roszczeń cywilnoprawnych, „wynikających ze stosunku pracy kontynuowanego na zasadzie art. 231 k.p.", właściwą podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia odszkodowawczego jest art. 471 k.c. w związku z art. 393 § 1 k.c. i art. 519 § 2 pkt 2 k.c. oraz art. 300 k.p.

Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, że Sąd naruszył art. 230 k.p.c. i art. 4771 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. Strona pozwana „od początku procesu kwestionowała swoją odpowiedzialność tylko co do zasady". Nie zajęła jednak stanowiska odnośnie do kwestii wyliczenia wartości szkody. Nie istniała wobec tego potrzeba dowodzenia w tym zakresie, „gdyż zaistniały przesłanki do ustalenia wystąpienia szkody w podanej w pozwie wysokości jako fakt przyznany". Bez względu na to, Sąd, w sprawach ze stosunku pracy może - na podstawie art. 4771 § 2 k.p.c. -uwzględnić roszczenie alternatywne, jeżeli znajduje ono uzasadnienie w stanie faktycznym. Według pełnomocnika Andrzeja P., zobowiązanie strony pozwanej dotyczące zatrudnienia pracowników przez okres 36 miesięcy „może ostatecznie oznaczać zawarcie z powodem umowy o pracę na czas określony". Znajdzie wówczas zastosowanie art. 50 § 3 i § 4 k.p., zgodnie z którym w razie wypowiedzenia umowy zawartej na czas określony z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za 3 miesiące.

W odpowiedzi na kasację Agencja Ochrony „S." wniosła o jej oddalenie w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja oparta jest na obu podstawach wskazanych w art. 3931 k.p.c., wobec czego w pierwszej kolejności należało rozpatrzyć zasadność zarzutów dotyczących uchybień proceduralnych. Są one przez autora kasacji uzasadnione co najmniej nieprecyzyjnie, a w każdym razie jednostronnie, przy własnych, subiektywnych założeniach, wynikających z odmiennej niż uczynił to Sąd oceny i kwalifikacji prawnej częściowo odmiennie ustalonego stanu faktycznego.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

CBA

Centralne Biuro Antykorupcyjne

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »