| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. I PK 17/04

Wyrok SN z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. I PK 17/04

Pracownik, który nie wniósł powództwa o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy za bezskuteczne (o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach) nie może powoływać się na niezgodność wypowiedzenia z prawem lub jego niezasadność i na tej podstawie żądać wynagrodzenia wynikającego z warunków umowy o pracę sprzed ich zmiany. Przewodniczący

Zarzut zamknięcia przez sąd rozprawy mimo jej niedostatecznego wyjaśnienia należy rozpatrywać także w związku z art. 232 k.p.c. Przepis ten (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 1996 r.) stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, natomiast sąd „może” dopuścić dowód niewskazany przez stronę. Takie ujęcie przepisu oznacza, że sąd nie ma obowiązku zarządzenia dochodzeń w celu uzupełnienia twierdzeń stron i wykrywania środków dowodowych ani też przeprowadzenia dowodów z urzędu, gdyż obowiązek ich przedstawienia spoczywa na stronach, zwłaszcza zaś na tej z nich, która z faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Sąd może jednak uzupełnić materiał faktyczny sprawy i dopuścić dowód niewskazany przez strony, ale to jego uprawnienie nie może być traktowane jako reguła, lecz jedynie jako wyjątek od niej.

Szersze przedstawienie pozycji sądu i stron w fazie rozpoznawczej postępowania poprzedzającej wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia miało na celu ukazanie zarzutu powoda dotyczącego naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 224 § 1 k.p.c. we właściwym kontekście prawnym. Na podstawie regulacji zawartej w tym przepisie oraz w pozostających z nim w związku przepisach art. 217 § 2 i art. 232 k.p.c. należy przyjąć, że uznanie przez sąd sprawy „za dostatecznie wyjaśnioną” nie oznacza obowiązku sądu wyjaśniania tej sprawy przez przeprowadzenie z urzędu odpowiedniego postępowania dowodowego. Tymczasem powód w ten sposób zrozumiał rolę Sądu Apelacyjnego, pisząc w kasacji, że Sąd ten nie wyjaśnił okoliczności, jakie zadecydowały o przyjęciu przez niego (skarżącego) nowych warunków umowy o pracę.

Zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 224 § 1 k.p.c. wymaga ponadto oceny w aspekcie, czy w postępowaniu apelacyjnym powód zgłosił jakieś wnioski dowodowe i jak się do nich odniósł Sąd Apelacyjny. Otóż lektura akt sprawy uzasadnia stwierdzenie, że Sądy orzekające uwzględniły wszystkie wnioski dowodowe stron, zaś powód, przedstawiając w kasacji zarzut niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, nie wyjaśnił, jakie konkretnie środki dowodowe mogłyby być jeszcze wykorzystane poza tymi, które się znalazły w sprawie. Uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 224 § 1 k.p.c. zdaje się wskazywać na to, że przypisał on Sądowi Apelacyjnemu nie dość wszechstronne rozważenie materiału sprawy, czyli zarzut mieszczący się w normie art. 233 § 1 k.p.c., lecz przepisu tego nie powołał jako procesowej podstawy kasacji, wobec czego nie mógł być on przedmiotem rozważań.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Aleksandra Tabędzka

Adwokat

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »