| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. I PK 17/04

Wyrok SN z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. I PK 17/04

Pracownik, który nie wniósł powództwa o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy za bezskuteczne (o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach) nie może powoływać się na niezgodność wypowiedzenia z prawem lub jego niezasadność i na tej podstawie żądać wynagrodzenia wynikającego z warunków umowy o pracę sprzed ich zmiany. Przewodniczący

W świetle przytoczonych ustaleń Sąd Okręgowy uznał, że roszczenia powoda są bezpodstawne. Strona pozwana wypłacała mu bowiem do końca zatrudnienia wynagrodzenie określone w wypowiedzeniu zmieniającym z dnia 16 maja 2002 r. i w piśmie z dnia 27 sierpnia 2002 r., których powód nie zakwestionował podczas trwania zatrudnienia. Zmiana w drugim z wymienionych pism nie była zresztą istotna, gdyż prowizja ulegała obniżeniu jedynie przy przekroczeniu kosztów podróży ponad 1.000 zł, a zastąpienie pojęcia „prowizja” pojęciem „nagroda” nie zmieniło charakteru świadczenia. W żadnym razie wszystko to nie oznaczało odstąpienia strony pozwanej od warunków określonych w wypowiedzeniu zmieniającym. Sąd Okręgowy uznał również, że powód nie wykazał, iż przyjął nowe warunki pracy i płacy pod wpływem błędu. Według art. 84 k.c. błąd jako wada oświadczenia woli i podstawa do uchylenia się od skutków czynności prawnej musi być wywołany przez drugą stronę i musi być istotny. Tymczasem postępowanie strony pozwanej nie wskazuje na to, że przedstawiła powodowi nieprawdziwą sytuację, po to by skłonić go do niekorzystnej dla niego decyzji w przedmiocie przyjęcia nowych warunków pracy i płacy. Gdy natomiast chodzi o odszkodowanie z porozumienia w sprawie pakietu socjalnego dla pracowników „P.-S.” Spółki z o.o. z dnia 30 stycznia 2003 r., to powód nie mógł być objęty jego postanowieniami, gdyż odszkodowanie przysługiwało pracownikom za skrócony okres wypowiedzenia, a odprawa pieniężna - pod warunkiem, że pracownik od dnia wypowiedzenia umowy o pracę nie opuścił żadnego dnia pracy; w razie usprawiedliwionej nieobecności, odprawa ulegała pomniejszeniu. W okresie wypowiedzenia powód korzystał ze zwolnienia lekarskiego w wymiarze 89 dni. W ocenie Sądu pierwszej instancji „powód otrzymał odprawę wyliczoną według wysokości wynagrodzenia otrzymywanego na stanowisku przedstawiciela handlowego, nie ma zatem podstaw do uwzględnienia dalszych roszczeń w tej części”.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 r. uchylił wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej kwoty 17.906 zł z tytułu dodatkowej odprawy pieniężnej w związku z rozwiązaniem umowy o pracę i w tej części przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Suwałkach do ponownego rozpoznania, natomiast w pozostałej części oddalił apelację i nie obciążył powoda kosztami postępowania w sprawie.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Rafał Tołwiński

Radca Prawny z kancelarii BGST Radcowie Prawni Borek, Gajda, Tołwiński Spółka partnerska

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »